เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ระดมคนทั้งสุสานทำวุ้นเส้น คนที่คิดตายห้ามไม่อยู่……
กลับถึงบ้าน เถาชุนเอาเสื้อผ้ากับรองเท้าสกปรกของนางออกมาแช่น้ำฝักส้ม เห็นอูฉางซุ่นกำลังกินแป้งมันเทศนึ่งอยู่ เขายืดคอพยายามกลืนลงไป มองอย่างไรก็ติดคอ
“ข้าผัดไข่ให้เจ้าสักจานกินด้วยไหม?” เจียงหงอวี้ถาม
“ช่างเถิด ไม่ต้องเสียแรง ข้าดื่มน้ำหน่อยก็กลืนลงแล้ว” อูฉางซุ่นพูดอู้อี้ “เจ้าสามจะกลับมาเมื่อไร?”
“อีกสิบวันได้กระมัง ชิ้นงานดินที่เหลือยังต้องเผาอีกสองเตา” เถาชุนขยี้เสื้อผ้าพลางว่า “ตอนพวกเขากลับมาให้หาบเครื่องปั้นดินเผาชิ้นเล็กกลับมาก่อน แล้วหาบถ่านที่เหลือกลับมาด้วย ส่วนโอ่งน้ำใบใหญ่คงต้องวางไว้ในโรงเครื่องปั้นดินเผา ค่อยไปหาบกลับทีหลัง”
“เจ้าจะเอาเครื่องปั้นดินเผาไปส่งให้พี่ชายทางบ้านเดิมของเจ้าเมื่อไร? ช่วงนี้ยังสั่งคนให้ทำอะไรได้ ไม่สู้ให้คนหาบโอ่งน้ำไปส่งบ้านเดิมของเจ้าล่ะ?” อูฉางซุ่นถามอีก
“ไม่รีบ รอให้ทำวุ้นเส้นออกมาก่อน” เถาชุนมีแผนของตนอยู่แล้ว
เจียงหงอวี้หยิบม้านั่งตัวเล็กมานั่งขยี้เสื้อผ้าด้วย เครื่องปั้นดินเผาในป่าทำให้เสื้อผ้าเปื้อนทั้งดินและโคลน แช่ไว้เพียงครู่เดียวน้ำก็ขุ่นคลั่กแล้ว
อูฉางซุ่นกินอิ่มแล้วก็ไม่ได้พัก เขาตักน้ำในโอ่งออกมาสองถัง ใช้แปรงไม้ไผ่ขัดโอ่งน้ำใบใหญ่ทั้งสองใบ แล้วล้างอีกครั้ง เทน้ำสกปรกทิ้งก่อนหาบถังไปตักน้ำจากตาน้ำ