เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63 การตายของช่างปั้นเฒ่า ห้องสุสาน
วันนี้ฟ้าครึ้ม ลมพัดวุ้นเส้นที่ตากไว้จนเกิดเสียงกรอบแกรบ ใบไม้บนต้นร่วงหมดแล้ว ใบไม้ที่ทับถมบนพื้นก็หนาขึ้นอีกชั้น ป่าเขียวเหลืองแปรเป็นสีเทาขาว ตัดกับฟ้าหม่นมืด เถาชุนรู้สึกเหนื่อยล้าไปหมด
ทั้งสองคนเดินทางเร็ว พอฟ้าสว่างก็ขึ้นเขา ใกล้เที่ยง เถาชุนกับอูฉางอันเดินมาถึงเนินทางทิศใต้ของยอดเขาต้วนโถว ยืนอยู่บนเขามองเห็นมุมหนึ่งของบ้านไม้ได้เลือนราง
หมาสองตัวที่ช่างปั้นเฒ่าเลี้ยงออกไปล่าเหยื่อหาอาหารในป่า ไม่มีหมาเฝ้าบ้านคอยเตือนภัย เถาชุนกับอูฉางอันเดินฝ่าลมแรงไปถึงหน้าบ้านช่างปั้นเฒ่า คนที่กำลังทำงานอยู่บนหลังคายังไม่รู้ตัวเลย
เถาชุนมองบ้านที่เปลี่ยนไปมาก หลังคาคลุมเหนือบริเวณลานบ้านใกล้จะเสร็จแล้ว ช่างปั้นเฒ่าใช้เชือกป่านผูกปมขึงข่ายบนต้นโอ๊กสี่ต้นที่วางพาดยกสูง แล้วเอากิ่งไม้ที่ตัดมาเสียบเข้าไปตามปมเชือก เรียงกิ่งไม้จนเต็มช่องว่างแล้วอัดมัดหญ้าไว้ นี่คือหลังคาที่สานจากกิ่งไม้กับหญ้า
“ตาแก่หลอกข้า ไหนบอกว่าจะไม่คลุมลานบ้าน?” อูฉางอันร้องถาม
ช่างปั้นเฒ่าบนหลังคาสะดุ้ง เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วทำงานต่อโดยไม่หันกลับมามอง
“พวกเรามาส่งเสบียงให้ท่านนิดหน่อย” เถาชุนร้องบอก
“ไม่ต้อง พวกเจ้ารีบไปเสีย” ช่างปั้นเฒ่าตอบด้วยเสียงแหบพร่า
พอเขาเอ่ยปาก อูฉางอันก็สะดุ้ง เสียงนั้นแหบแห้งและแผ่วเบา ราวกับเสียงของคนแก่อายุเจ็ดแปดสิบปี