เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 ผู้ชี้ขาด แลกอาหารด้วยอาหาร
อาสะใภ้อูกับเจียงหงอวี้จ้องเถาชุนที่จู่ ๆ ก็หัวเราะโวยวายอย่างระแวดระวัง ชั่วขณะหนึ่งพวกนางยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเถาชุน ยังไม่ตื่นดีหรือโดนผีเข้า?
ทั้งสองไม่กล้าส่งเสียงอยู่ครู่หนึ่ง กลัวจะทำให้นางตกใจ
“ท่านอาสะใภ้?” เสี่ยวเหอเถาเรียกด้วยสีหน้ามึนงง “ท่านยังจะกินข้าวหรือไม่? เมื่อครู่ท่านบอกว่าหิวไม่ใช่หรือ?”
เถาชุนได้สติ นางนั่งลงอย่างเบิกบานใจ ไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร คีบแป้งเย็นผัดชิ้นหนึ่งเข้าปาก เปลือกนอกผัดจนเกรียมและเหนียวนิด ๆ ข้างในนุ่มมาก แค่เม้มปากก็แตกแล้ว ทว่ารสชาติจืดชืด ไม่ซึมซับน้ำมันหรือเกลือเลย
เจียงหงอวี้หยิบตะเกียบขึ้นมาเช่นกัน นางคิดว่าจะกินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยพูดเรื่องอื่น
อาสะใภ้อูเห็นดังนั้นก็ไม่พูดอะไร นางใช้ไม้กวาดกวาดใบไม้ใต้ต้นไม้มากองรวมกัน แล้วโกยใส่ตะกร้าก่อนนำไปเททิ้ง
“อ้อ ไข่ที่ไก่ออก ข้าเก็บกลับมาแล้ว วางไว้ในโรงเก็บของ อยู่ในตะกร้าที่พวกเจ้าใส่เกาลัดนั่นแหละ” อาสะใภ้อูนึกขึ้นได้เมื่อได้ยินเสียงไก่ขันจึงบอกว่า “วันหนึ่งเก็บได้สิบฟอง เดือนนี้ครึ่งเดือนสะสมได้ร้อยกว่าฟอง พวกเจ้ากินไม่หมดก็เอาไปดองเป็นไข่เค็ม”
เถาชุนรับคำ แป้งเย็นผัดไม่ค่อยอร่อย พอหายหิวแล้วนางก็วางตะเกียบ ไม่กินต่อ
“ท่านอาสะใภ้ เต้าหู้มันเทศนี่ทำอย่างไรหรือ?”