เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 กลับถึงบ้าน รอดพ้นเคราะห์
ผู้เฒ่าหูด่าจนสะใจแล้วก็หาที่นั่ง ก่อนจัดแจงต่อว่า “รออีกชั่วธูปหนึ่งดอก พอครบแล้ว พวกที่บาดเจ็บพวกนี้นำหน้าไปเก็บข้าวของที่ตกหล่นกลับมา”
เขาลืมไปเสียสิ้นว่าเมื่อครู่ยังคิดจะเลิกควบคุมดูแลพวกเขาอยู่เลย
เฉินชิ่งอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็ไม่มีหน้าเอ่ยขึ้นมา เรื่องวันนี้พวกเขาเป็นฝ่ายก่อขึ้นจริง ๆ
“ข้าจะไปกับพวกเขาด้วย” หูเจียเฉวียนกล่าว
ผู้เฒ่าหูไม่พูดอะไร ถือว่าเป็นการตกลง
“ปลารมควันของข้าตกอยู่ในพงหญ้าข้างทาง ช่วยเก็บกลับมาให้ข้าด้วย” อูฉางอันเอ่ยขึ้น
หูเจียเฉวียนพยักหน้า “แผลของเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
อูฉางอันหันไปมองเถาชุน เถาชุนจึงตอบว่า “ไม่เป็นไร แผลที่กำลังจะหายปริออก เลือดออกนิดหน่อย ค้างคืนเดียวพรุ่งนี้ก็เริ่มตกสะเก็ดแล้ว”
“คืนนี้ค้างที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยอ้อมกลับไป ข้ามแม่น้ำแล้วอ้อมขึ้นเขา เดินผ่านภูเขาสองยอด ต่อให้ต้องอ้อมเพิ่มอีกสองวันก็กลับถึงบ้านได้” ผู้เฒ่าหูเอ่ย “ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ฟ้ายังสว่างอยู่ รีบทำกับข้าวก่อน กินเสร็จก็พักผ่อนแต่หัวค่ำ”