เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 ศึกคนกับลิงเพราะมูลหมี ปกป้องทุกคน
ริมแม่น้ำ อูฉางซุ่นเดินเท้าเปล่าอุ้มข้าวเปียกชุ่มมัดหนึ่งขึ้นฝั่ง เขากำลังคิดว่าจะกลับบ้านไปกินข้าวดีหรือไม่ ป้าคนหนึ่งข้าง ๆ ก็พูดว่า “ฉางซุ่น ดูสิ หัวหน้าสุสานกำลังกวักมือเรียกเจ้าหรือเปล่า?”
“ตรงไหน? อ้อ เห็นแล้ว” อูฉางซุ่นชี้ตัวเองแล้วตะโกนถาม “หัวหน้าสุสาน ท่านเรียกข้าหรือ?”
หัวหน้าสุสานกวักมืออีกครั้ง แล้วพาคนหลายคนเดินลงเขาไป จะได้ไม่ให้คนที่เดินผ่านได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน
อูฉางซุ่นวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไป เขายิ้มทักเจ้าพนักงานสารบรรณว่า “ใต้เท้าทั้งหลาย สบายดีหรือ?”
“พวกเขามาถามอะไรเจ้าหน่อย มีคนจากนอกเขากล่าวหาว่าน้องสะใภ้เจ้ามีสัมพันธ์กับลูกชายเสมียนบัญชีตอนอยู่ในจวนโหว ถึงกับคิดฆ่าตัวตายเพื่อความรัก” หัวหน้าสุสานรีบพูดก่อน “บอกใต้เท้าทั้งหลายหน่อย เถาชุนมาบ้านเจ้าแล้วเคยคิดฆ่าตัวตายหรือไม่ เคยดื่มยาบำรุงร่างกายหรือเปล่า?”
เจ้าพนักงานสารบรรณชุยขมวดคิ้ว หัวหน้าสุสานอาวุโสเจ้าเล่ห์จริง ๆ เถาชุนแกล้งป่วยหลบไปเสวยสุขในจวนโหวตั้งหลายปี เขากลับไม่พูดถึงเลย ส่วนเรื่องกลืนยาฆ่าตัวตาย ส่วนใหญ่ก็เพราะไม่อยากกลับเข้าภูเขามาเฝ้าสุสาน พวกเขาพูดไปหลายรอบแล้ว แต่เจ้าคนแก่เหมือนไม่ได้จำไว้สักนิด
“ใคร? น้องสะใภ้ข้าหรือ?” อูฉางซุ่นโกรธจริง ไม่ได้แกล้งทำ เขาเข้าใจเสียทีว่าทำไมสามีกับภรรยาคู่น้องถึงแยกห้องนอนกัน ที่แท้เถาชุนมีคนอยู่ในใจและดูแคลนอูฉางอัน