เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ปกป้องเถาชุน ความพยายามและแผนการทั้งหมดไม่สูญเปล่า…
หัวหน้าสุสานสบตากับป้าเหนียน ทั้งคู่ไม่ค่อยเชื่อข่าวนี้นัก เถาชุนในปากเจ้าพนักงานสารบรรณแตกต่างจากเถาชุนที่พวกเขารู้จักมาก
“พวกท่านแน่ใจหรือว่าคำพูดของเสมียนบัญชีคนนั้นเป็นความจริง? เถาชุนกลืนยาอะไรเข้าไป? คนที่กินยาต่อให้ไม่ตายก็คงป่วยหนักใช่ไหม? แต่เถาชุนที่พวกเรารู้จักไม่ได้ป่วยเลย นางแทบจะไปยืนขาเดียวฝึกกำลังกับปีนต้นไม้ที่ลานฝึกยุทธ์ทุกวัน เมียข้ายังให้คันธนูเก่าไปคันหนึ่ง ฝึกยิงธนูด้วยซ้ำ” หัวหน้าสุสานไม่คิดว่าเถาชุนจะเป็นคนแบบนั้น เขาคิดว่าคนจากนอกเขาจงใจแก้แค้นนาง เรื่องนี้ทำให้เขาโมโหมาก เด็กที่เติบโตในภูเขาออกจากเขาตอนอายุสิบขวบ ไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างกาย ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพในนครฉางอัน ยังน่าสงสารไม่พอหรือ? ยังมีคนจงใจใส่ร้ายเด็กจากภูเขาของพวกเขา ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว
“พอเถาชุนมาถึงสุสานองค์หญิง นางก็ลงไร่ทำงานกับสามี ถอนถั่วลิสงเสร็จยังเผากระบอกไม้ไผ่ระเบิดจับหนูนา ไม่ได้ว่างเลยสักวัน” ป้าเหนียนช่วยพูดเสริม “ปีนี้ครัวเรือนผู้ดูแลสุสานในเขตสุสานของพวกเราเผากระบอกไม้ไผ่จับหนูนา แต่ละครัวเรือนสะสมหนูตากแห้งไว้ได้ตั้งกองใหญ่ ทั้งยังขุดถั่วลิสงจากรูหนูได้ไม่น้อย หลังจากนั้นพวกเราอาศัยวิธีนี้เผากระบอกไม้ไผ่กับยัดลงถังเหล็กและกาน้ำทองแดงให้เกิดเสียงดัง ขู่ฝูงหมาป่าให้ตกใจหนี เถาชุนยังวุ่นวายกับการขนน้ำขึ้นเขา เรื่องพวกนี้คนในเขตสุสานของเราล้วนเห็นกับตา”