เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 คนกับหมาบาดเจ็บ ถูกต้อนเข้าถ้ำหมี
“แกะตัวใหญ่ขนาดนี้เชียว?” หลี่ซานตื่นเต้น “บนเขานี้มีแกะด้วยหรือนี่? พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะไปลองรับมือพวกมัน”
“เดี๋ยวก่อน!” เถาชุนคว้าเขาไว้ นางหันไปบอกอูฉางอัน “ลองพาสุนัขวิ่งเข้าไปในเขาอีกฝั่งได้ไหม อย่าล่อเจ้าตัวใหญ่มาทางนี้”
“หา? พวกมันจงใจล่อเหยื่อมาให้ต่างหาก” อูฉางอันไม่เข้าใจ “เรามีธนู ฆ่าพวกมันได้”
เถาชุน: …สุนัขหางจุกตูดหนีไปแล้ว ยังเรียกว่าล่อเหยื่อมาอีกหรือ?
“พี่สะใภ้สาม ท่านรู้จักเจ้าพวกนี้หรือ? มันกินคนไหม?” อาเซิ่งถาม
เถาชุนส่ายหน้า “ไม่รู้จัก ตอนเจอหมีสุนัขยังไม่หนี คราวนี้กลับวิ่งหางจุกตูด ข้าว่าสัตว์ป่าพวกนี้อาจไม่ใช่แกะ”
พูดอยู่ หมาป่าดำกับเสือดำก็วิ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
หลี่ซานสะบัดมือเถาชุนออก “สุนัขอาศัยคนถึงกล้าหาญ ตอนล่าหมีมีคนอยู่กันเป็นกลุ่ม สุนัขเลยไม่หนี”
ก็จริง หมาป่าดำกับเสือดำวิ่งหางจุกตูดมาหาคน พอมาถึงก็กลับทำท่าผยองทันที พวกมันชูหางเห่าใส่สัตว์ป่าที่ไล่ตามมาอย่างบ้าคลั่ง