เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 แลกเสบียงไม่ราบรื่น เตรียมเดินทางกลับ
ทาคินอยู่ในหุบเขาสามวัน เถาชุนกับพวกอีกสี่คนก็หลบอยู่ในถ้ำหมีสามวันเช่นกัน สามวันนี้มีเพียงตอนเที่ยงที่ออกไปข้างนอกได้ครู่หนึ่ง ทำอาหารหม้อเดียวกินได้ทั้งวัน ไม่โจ๊กข้าวก็แกงแป้งก้อน ไม่มีเครื่องเคียงด้วย แค่ฉีกเนื้อหมีใส่ลงไปต้มในน้ำแกง
เที่ยงวันนี้เถาชุนย่องออกไปทำอาหาร จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงวัวร้องครั้งหนึ่ง เสียงสงบนิ่ง เหมือนตอนเบื่อ ๆ แล้วนึกครึ้มร้องมอขึ้นมา
เถาชุนประหลาดใจ หน้าบากยังอยู่ในหุบเขาหรือ? หลายวันนี้นางไม่ได้ยินเสียงมันเลย นึกว่ามันออกจากหุบเขาเข้าไปในป่าแล้ว หรือว่าไปแล้วกลับมา?
อูฉางอันปีนออกจากถ้ำ ข้างนอกแดดจ้า เขาหรี่ตามองท้องฟ้า ใช้ชีวิตเหมือนคนป่าในเขาไม่มีผิด
“ทาคินไปแล้วหรือไม่? วันนี้หุบเขาเงียบเหลือเกิน” ใบหน้าเถาชุนปิดความยินดีไว้ไม่มิด “ข้าไปดูหน่อย”
“ข้าไปกับเจ้า” อูฉางอันรีบตามไป
ภาพแรกที่เห็นคือซากทาคินนอนอยู่ใต้ต้นไม้ ตายมาสี่วันแล้ว ซากบวมใหญ่กว่าตัวหน้าบากเสียอีก แมลงวันเกาะอยู่เต็มไปหมด แทบจะบดบังขนสีขาวของทาคินจนมิด