เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 ทาคินลงเขา สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน
น้ำในไหดินเผาเดือดแล้ว เถาชุนยกไหลงมาด้วยหูจับ พลางถามว่า “หลี่ซานเล่า?”
“ฝนหยุดแล้วเขาก็ออกไปฟืน” อูฉางอันเดินออกมา “เสื้อผ้าเจ้าเปียกหรือไม่? รองเท้าคงเปียกแล้วกระมัง?”
“ไม่เปียก ไม่เปียก” เถาชุนตอบโดยไม่เงยหน้า
อูฉางอันรู้สึกเหมือนนางรังเกียจเขาขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ในใจพลันขมขื่น เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามอีกว่า “เจ้าตกปลาได้เยอะขนาดนี้เชียวหรือ?”
“สิบสามตัว!” เถาชุนหัวเราะคิกคัก “ปลาในแอ่งน้ำกินเหยื่อก็ติดเบ็ด ง่ายเหลือเกิน”
อูฉางอันแอบฮึดฮัด นี่ก็กลับมาคึกคักแล้วหรือ?
“รองเท้าเจ้าเปียกแล้วกระมัง?” เขาลองถามอีกครั้ง
“อ้อ เปียกจริงด้วย เดี๋ยวข้าถอดออกมาผิงไฟ” เถาชุนก้มมอง
อูฉางอันแอบถอนหายใจ ความคิดนางช่างเดายากจริง ๆ! เขากลัวว่าหากพูดมากไปนางจะรำคาญ จึงหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำหมี