เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 พำนักในหุบเขา อาศัยถ้ำหมีดำ
ใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น ฝูงวัวส่งเสียงร้องต่ำ ๆ พลางเดินลงเขาไปยังแอ่งน้ำลึก คนที่หาวหวอดเคาะพื้นด้วยไม้ดังตึง ๆ แมลงบินกับคางคกในพงหญ้าต่างหลบทางให้
ฟืนบนกองไฟรมเนื้อไหม้หมดแล้ว ควันฟืนสีขาวอมเขียวสายสุดท้ายเพิ่งลอยขึ้นก็ถูกลมพัดสลาย เถ้าฟืนสีดำอมเขียวม้วนตัวปลิวกระจาย ร่วงกราวลงรอบด้าน
“ฝนตกแล้ว!” คนที่นอนอยู่ข้างกองไฟผุดลุกขึ้นมาตะโกน
“ฝนตกแล้วหรือ?” คนอื่น ๆ ที่ยังหลับอยู่ต่างผุดลุกขึ้นตาม พวกเขายังงัวเงีย ไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทำอะไรไปตามสัญชาตญาณพลางพูดว่า “เร็วเข้า รีบเอาถั่วลิสงกับข้าวโพดไปคลุมไว้”
“ฝนตกที่ไหนกัน?” คนต้อนวัวเงยหน้ามองฟ้า “ฝนไม่ได้ตกสักหน่อย”
อูฉางอันสะดุ้งตื่น เขาใช้แขนที่ชาเมื่อยยันตัวลุกนั่ง เสื้อบุนวมบนกายเลื่อนหลุด ลมเย็นพัดมาแล้วรู้สึกสบายไปทั้งตัว ศีรษะที่ง่วงงุนก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก
“ฝนไม่ได้ตกสักหน่อย ใครตะโกนว่าฝนตก? ก่อกวนคนอื่นจริง ๆ” หูเจียเฉวียนวางกระสอบที่ยกพาดบ่าลง
ชายข้างกองฟืนหัวเราะ “ข้านอนจนเบลอ เถ้าฟืนถูกน้ำค้างจนชื้นแล้วร่วงใส่หน้าข้า เลยนึกว่าฝนตก แต่ข้าว่าท้องฟ้าวันนี้ไม่ค่อยดีนะ หม่นครึ้มเหมือนฟ้าจะเปลี่ยน”
“โฮ่ง—” หมาป่าดำที่ผูกไว้กับต้นไม้เห็นเจ้านายก็แกว่งหางอย่างตื่นเต้น