เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 ตุ๋นอุ้งตีนหมี ช่วยอาเซิ่ง
“ข้าไม่ได้ร้อง” อูฉางอันไม่อยากให้นางหัวเราะเยาะ จึงปากแข็งว่า “มีแมลงตัวเล็กบินเข้าตาข้า”
“อ้อ?” เถาชุนยิ้มอย่างมีเลศนัย
อูฉางอันเองก็อดยิ้มไม่ได้ เขานอนตะแคงมองนาง ฟ้ายังไม่สว่าง ใบหน้าของนางพร่าเลือนอยู่ในราตรีสีเขียวคล้ำปนดำ เขามองนางไม่ชัด แต่กลับมองเห็นตัวเองชัดเจน เขาไม่กลัวนางแล้ว
“ครึ่งชีวิตของข้าเป็นของเจ้า ต่อไปเจ้าจะใช้ข้าอย่างไรก็ได้” เขาพูด
“แบบนี้สิถึงจะถูก” เถาชุนพอใจ นางถอนหายใจแล้วพูดอย่างดีใจว่า “ที่ข้าวุ่นวายทั้งคืนไม่เสียเปล่า”
“เหล่าซานตื่นแล้วหรือ?” ตู้เยว่ลุกขึ้นนั่งห่างไปหลายจั้ง ถามขึ้น “เขาไม่เป็นไข้ใช่ไหม?”
“ไม่เป็น ผ่านคืนมาได้แล้ว” เถาชุนตอบ “แต่ยังต้องระวัง แผลห้ามเลือดออกอีก พอเลือดออกก็กลายเป็นแผลใหม่ หากแผลเปื้อนของสกปรก บางทีอาจเป็นไข้ได้”
“ฟังเมียเจ้าไว้ ระวังตัวให้ดี” ตู้เยว่กำชับ “เหล่าซาน โชคดีที่เมียเจ้ามาด้วย คราวนี้ถ้าไม่มีนางดูแลเจ้า พึ่งข้าดูแลอย่างเดียว เจ้าก็คงเป็นเหมือนอาเซิ่ง ไข้ขึ้นจนไม่ได้สติ”
อูฉางอันขานรับ “อาเซิ่งยังเป็นไข้อยู่หรือ?”