เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38 คืนที่เหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ จะร้องไห้อีกแล้วหรือ?
น้ำแกงไก่หนึ่งชามกับข้าวครึ่งชาม หากเป็นเมื่อวาน อูฉางอันกินแค่นี้คงได้แค่รองท้อง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนอิ่มแล้ว น้ำแกงไก่หอมมาก ทว่าเขากลับกินอะไรไม่ลง
เขาเข้าใจความหมายของคำว่าอ่อนแรงที่เถาชุนพูดถึงอย่างแท้จริงแล้ว
“ไม่กินแล้วหรือ?” เถาชุนได้ยินคนอยู่ไม่ไกลพูดอะไรทำนองว่า “สุกแล้ว” “เอาชามมา” จึงเดาว่าเนื้อหมีตุ๋นได้ที่แล้ว
“เจ้าลองเดินไปมาแถวนี้สักสองรอบ ข้าจะเปลี่ยนไหดินเผาแล้วไปต้มน้ำอีกหม้อ เจ้าคอยดูไฟไว้ ข้าจะไปกินข้าว” เถาชุนวางชามลงแล้วพูดว่า “อีกเดี๋ยวน้ำเดือดแล้ว ข้าจะเรียกพี่เขยมาเช็ดตัวให้เจ้า…ให้ข้าเช็ดก็ได้ เช็ดให้สะอาดแล้วค่อยทายาอีกหน่อย จากนั้นก็นอนพัก”
อูฉางอันขานรับ ตอนนี้เขาพูดจากใจจริงว่า “ลำบากเจ้าแล้ว”
“อืม จำบุญคุณข้าไว้ให้ดี” เถาชุนไม่ถ่อมตัว “คราวนี้ถ้าเจ้าไม่ตาย ก็ถือว่าติดหนี้ข้าครึ่งชีวิต”
เถาชุนยังคงใช้เสื้อเปื้อนเลือดรองมือ ยกไหดินเผาที่ตุ๋นไก่ออกไป แล้วไปเอาไหดินเผามีหูหิ้วอีกใบจากตรงที่ฝูงวัวพัก นางล้างไหครู่หนึ่ง อุ้มหม้อดินเผาเทน้ำที่เหลือทั้งหมดลงไป
ไหดินเผาแขวนอยู่บนโครงไม้เพื่อต้มน้ำ เถาชุนถือชามของตัวเองไปยังจุดที่ผู้คนรวมตัวกัน พอเข้าใกล้ ยังไม่เห็นเนื้อก็ได้กลิ่นก่อน เป็นกลิ่นคล้ายคาวผสมสาบ ไม่ฉุนมากนัก มีกลิ่นเนื้อหอมกลบไว้จึงพอรับได้