เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 น่าหมั่นไส้ เถียงปากต่อปาก
“น้องสะใภ้ อู๋เหล่าซานเป็นอย่างไรบ้าง?” ตู้เยว่เดินเหงื่อท่วมตัวเข้ามา
อูฉางอันเงยหน้า “พี่เขย ท่านไม่บาดเจ็บใช่ไหม?”
“ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เหมือนเจ้าที่ไม่รักชีวิต พุ่งเข้าใส่อุ้งตีนหมีแบบนั้น” หากไม่เห็นแก่บาดแผลบนตัวเขา ตู้เยว่คงอยากชกเขาสักที “เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือ? เพิ่งแต่งเมียมาแท้ ๆ ยังคิดให้นางเป็นม่ายอีก นี่ไม่ใช่ทำร้ายนางหรือ?”
อูฉางอันเหลือบมองผีสาว พลางคิดว่าหากเขาตายไป อย่างน้อยก็ยังได้เป็นผัวเมียผีกับนาง
“คอยดูเถอะ กลับไปแล้วให้พี่สาวเจ้าจัดการเจ้า” ตู้เยว่เห็นเขาดื้อรั้นไม่ฟังใคร จึงเลิกด่า “ผู้เฒ่าหูบอกว่าคืนนี้เราจะพักกันในถิ่นของหมีดำ อีกพักใหญ่กว่าจะถึงมื้อเย็น ถ้าเจ้าเหนื่อยก็นอนเสีย เจ้าเสียเลือดไปไม่น้อย จากนี้อย่าคิดทำอะไรทั้งนั้น ถ้ารู้สึกผิดปกติตรงไหนก็บอกเมียเจ้า น้องสะใภ้ ข้าจะไปดูว่าจะยิงไก่ได้สักตัวไหม คืนนี้จะตุ๋นน้ำแกงให้เหล่าซานบำรุงเลือด เจ้าดูแลเขาไปก่อน”
เถาชุนขานรับ พอตู้เยว่เดินไปแล้ว นางก็พึมพำว่า “เจ้านี่โชคดีจริง พี่ชายแท้ ๆ ดูแลเจ้าเหมือนลูก พี่เขยก็ดูแลเจ้าเหมือนน้องชายแท้ ๆ พี่สะใภ้ใหญ่ก็ยังมองเจ้าเหมือนน้องชายแท้ ๆ”