เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 ร่วมแรงกำจัดหมีดำ เจ้าร้องไห้หรือ?
“ฟ้ามืดแล้ว ยังจะตามอะไรอีก ไม่อยากมีชีวิตหรือ?” พอรู้ว่าวัวเขียวตัวใหญ่อาจถูกงูกัด ผู้เฒ่าหูก็คิดจะปล่อยมันไปแล้ว คนสู้วัวที่คลุ้มคลั่งไม่ได้ ปล่อยให้มันหนีไปดีกว่า ภูเขากว้าง ป่าลึก ขอเพียงมันไม่ตายเพราะพิษงู ต่อให้คลุ้มคลั่งอยู่ในป่า กลับยังมีโอกาสรอดชีวิต
“คืนนี้ทุกคนระวังตัวไว้ ทุกหนึ่งชั่วยามให้ผลัดเวรกันทีละสองคน เฝ้าระวังวัวบ้าที่อาจวิ่งกลับมาชนคน แล้วก็ระวังหมีดำออกจากถ้ำมาหาอาหารด้วย พ้นเขตของสุสานองค์หญิงไปแล้ว แถวนี้ไม่มีครัวเรือนผู้ดูแลสุสานลาดตระเวน ยิ่งเข้าไปในเขาลึก สัตว์ป่าก็ยิ่งมาก ทั้งหมาป่า หมีดำ หมูป่าและงูใหญ่มีไม่น้อย พวกเจ้าต้องตั้งสติ อย่าทำกร่างเหมือนอยู่ในเขตของตัวเอง” ผู้เฒ่าหูสั่ง
สิ้นเสียง ทุกคนก็ขานรับพร้อมกัน เสียงดังเสียจนทำให้นกบนต้นไม้ตกใจบินหนี ผู้เฒ่าหูโมโหจนยกไม้ฟาดพวกหัวรั้นที่อยู่ข้างกายไปหลายที
เถาชุนเหลือบมองอาเซิ่ง นางได้ยินเต็มสองหู เมื่อครู่เขานี่แหละที่ขานรับเสียงดังที่สุด
อาเซิ่งไม่รู้ตัว เขาตักข้าวจากหม้อทองแดงที่หุงไว้ พอเห็นก็ร้อง “อ้าว” “ข้าวอบมันเทศกับซี่โครงนี่นา? มีเนื้อกับกับข้าวแล้ว ยังทำข้าวอบซี่โครงอีกทำไม พี่สะใภ้สาม เกรงใจกันเกินไปแล้ว”
“ข้าทำเอง” อูฉางอันแทรกขึ้นมา “ข้าหุงข้าว”
“ได้ ๆ พี่สาม ท่านเกรงใจกันเกินไปแล้ว” อาเซิ่งพูดตามมารยาทอย่างไม่ใส่ใจ “พวกท่านสองคนเป็นผัวเมียบ้านเดียวกัน ยังจะเถียงกันอีกว่าเจ้าทำหรือเขาทำ?”
อูฉางอันขยับปาก แต่ไม่มีอะไรจะอธิบาย ได้แต่ทำเหมือนไม่ได้ยิน