เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 เตาเผาเครื่องปั้นดินเผา ออกเดินทาง
อูฉางอันอยู่ในห้องเก็บของครู่หนึ่ง พอออกมาก็ถือกาน้ำทองแดงสองใบ ใบหนึ่งใหม่ใบหนึ่งเก่า เขายื่นใบที่ดูใหม่กว่าให้เถาชุนแล้วว่า “ใบนี้ของข้า เจ้าเอาไปใช้ ข้าจะใช้ใบที่พ่อข้าทิ้งไว้”
เถาชุนยื่นมือรับ “ต่อไปกาทองแดงใบนี้เป็นของข้าหรือ?”
“เจ้าเอาไปจะมีประโยชน์อะไร เจ้าไม่ได้เข้าไปค้างคืนในป่าทุกสามวันห้าวันเสียหน่อย” อูฉางอันมีสีหน้าระแวง ผีสาวตนนี้คิดจะหนีหรือ?
“ไม่ได้ พอกลับจากภูเขาเป้าเยว่แล้ว เจ้าต้องคืนกาทองแดงให้ข้า” เขารีบปฏิเสธ
เถาชุนกลับห้องไปหยิบคันธนูเก่าที่ป้าเหนียนให้มา ฉวยโอกาสพูดว่า “ท่านให้ข้ายืมลูกธนูห้าดอก ข้าฝึกยิงให้เก่ง ปีหน้าจะได้ไปลาดตระเวนภูเขากับพวกท่าน”
“...อ้อ” ไม่ได้คิดจะหนีหรอกหรือ? อูฉางอันหยิบแล่งธนูของพี่ชายมาให้นาง “มีทั้งหมด 23 ดอก เอาไปเพิ่มหน่อย ดอกที่ยิงออกไปแล้วเก็บกลับมาได้ก็เก็บกลับมาด้วย”
เถาชุนคิดจะไปลาดตระเวนภูเขา อูฉางอันไม่แปลกใจเลย ซ้ำยังคำนึงถึงฐานะของนางแล้วไม่คิดห้ามแม้แต่น้อย หากพี่สะใภ้ใหญ่ของเขาอยากไปลาดตระเวนภูเขา เขาคงกังวลว่านางเจออันตรายแล้วหนีไม่พ้น แต่พอเป็นผีสาว เขากลับรู้สึกว่านางคิดคำนวณไว้รอบคอบ คงไม่เป็นอะไร