เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 เผือกตุ๋นกระต่ายป่า ตำรับพื้นบ้านบนเขา
แสงอัสดงสีส้มสะท้อนขอบฟ้ายามตะวันลับ สุนัขดำสองตัววิ่งพรวดกลับมาจากเชิงเขา เถาชุนมองพลาดไปแวบหนึ่ง นึกว่าตาฝาด แต่พอเพ่งดูอีกที ปากของหมาป่าดำก็บวม ส่วนหูขวาของเสือดำก็บวม พวกมันไปเลียน้ำในอ่างสองสามอึก แล้วเดินคอตกไปหมอบใต้ต้นพลับ
“พวกเจ้าไม่ได้เข้าป่าเมื่อคืนหรอกหรือ เหตุใดถึงไปเจออูฉางอันได้ แล้วนี่โดนผึ้งต่อยหรือ?” เถาชุนค่อย ๆ เข้าไปใกล้ นางไม่ค่อยสนิทกับสุนัขสองตัวนี้ จึงไม่กล้าไปแตะปากกับหูของพวกมันในตอนนี้
หมาป่าดำแกว่งหางเล็กน้อย มันอยากเลียปาก แต่พอขยับปากก็เจ็บจนครางหงิง ๆ
เถาชุนออกไปคอยอูฉางอัน ไม่รู้ว่าเขายังไม่ลงจากเขาหรือเป็นอะไรไป นางไม่เห็นเงาคนของเขา จึงได้แต่นั่งกลับมาขัดเสื้อกันฝนขนหนูต่อ นางใช้กาวกระดูกอุดส่วนที่ติดไม่เรียบ แล้วตัดหนังหนูส่วนเกินออก ตรงไหนบาดมือก็ใช้ตะไบหินขัดทีละน้อยจนเรียบ
เสียงฝีเท้าดังมาจากทาง เถาชุนเงยหน้ามอง เห็นอูฉางอันกลับมาแล้ว
“สุนัขกลับมาแล้วหรือ?” อูฉางอันถาม