เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 ทำเสื้อคลุมกันฝน ต่างคนต่างทำตามทางของตน
เสียงหมาเห่าอย่างโกรธเกรี้ยวดังมาจากที่ไม่ไกลนัก หมาสามตัวหน้าบ้านหางตกทันที เสียงเห่ากรรโชกแผ่วลง พวกมันครางหงิง ๆ แล้วหางจุกก้นวิ่งหนีไป
หมาป่าดำกับเสือดำกลับมาแล้ว มีหมาต่างถิ่นมาหาเรื่องในถิ่นของพวกมัน หมาดำทั้งสองพุ่งกลับมาอย่างดุดัน ผ่านหน้าบ้านไปโดยไม่หยุดแม้แต่น้อย แล้วรีบไล่ตามไป
เถาชุนตะโกนเรียก แต่หมาทั้งสองทำเหมือนไม่ได้ยิน
เถาชุนวิ่งตามออกไปพลางตะโกนห้าม “พวกคนเป็นญาติกัน แค่ขู่ให้กลัวก็พอ อย่าลงไม้ลงมือจริง ๆ อย่าให้เลือดตกยางออกเชียว บ้านนั้นมีหมาตั้งสามตัว อย่าตามไป ระวังจะเสียเปรียบ”
นางตะโกนห้ามไป แต่เสียงเห่าของหมาก็ไกลออกไปเรื่อย ๆ
สองพี่น้องตระกูลอู๋วิ่งกลับมาอย่างเร่งรีบ ลมกลางคืนที่พัดหวีดหวิวทำให้เสียงพร่า พวกเขาวิ่งมาจนถึงหน้าบ้านก็ยังฟังไม่ออกว่าเถาชุนพูดอะไร
อูฉางซุ่นถามอย่างร้อนใจ “เกิดอะไรขึ้น? ใครมาที่บ้าน? พี่สะใภ้ใหญ่กับเสี่ยวเหอเถาอยู่ไหน? พวกเราเพิ่งลงจากเขาก็ได้ยินเสียงหมาเห่าดังมาจากทางนี้ หมาป่าดำกับเสือดำพุ่งพรวดออกไปเลย ที่บ้านเป็นอะไรหรือ? หมาป่าหรือหมูป่าลงเขามาหรือ?”
เถาชุนรีบอธิบาย “ไม่มีอะไร ทุกคนสบายดี ตอนเช้าข้าไปเอากระดูกที่บ้านพี่ใหญ่ หมาเธอสามตัวตามมาเห่าหน้าบ้านเราทั้งวัน” นางถามต่อ “มากันแค่สองคนหรือ? พี่เขยล่ะ? ไม่ได้เรียกเขามากินข้าวหรือ?”
อูฉางอันตอบ “เขากลับไปแล้ว” เขาถอนหายใจโล่งอก หิ้วของอ้อมเถาชุนเดินกลับไป