เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 เคี่ยวกาวกระดูก ทวงกระดูกจากปากหมา
วันรุ่งขึ้น อูฉางอันกับพวกไปหาหัวหน้าสุสานเพื่อแจ้งเรื่องโค่นต้นไม้ เถาชุนก็ไปด้วยกัน
“มาเอาหนังหมาป่าใช่ไหม?” ป้าเหนียนเห็นเถาชุนก็หยิบหนังหมาป่าส่งให้นาง “ถ้าวันนี้เจ้าไม่มา ข้าก็ว่าจะให้ลูกชายเอาไปส่งให้”
เถาชุนว่า “ข้าลืมไปแล้วจริง ๆ เมื่อคืนพอพูดถึงเรื่องเคี่ยวกาวกระดูกถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมเอาหนังหมาป่ากลับไปเมื่อวันก่อน อ้อ ป้าจ๊ะ ที่บ้านมีพวกกระดูกบ้างไหม? กระดูกหมาป่าหรือหมูก็ได้ ข้าจะเอากลับไปเคี่ยวกาวกระดูก”
“มีสิ ข้าจะไปหาให้ในคอกหมา”
หัวหน้าสุสานบอก “พวกเจ้าโค่นต้นไม้เสร็จแล้วพักสักสองวัน ข้าวางแผนให้พวกเจ้าออกเดินทางไปภูเขาเป้าเยว่วันที่สิบ ควรไปแต่เนิ่น ๆ จะได้กลับก่อนหิมะตก บ้านเจ้าไปกันทั้งสองพี่น้องหรือ?”
อูฉางซุ่นตอบ “ใช่ พวกเราสองคนไปกันทั้งคู่ น้องสะใภ้ข้าก็ไป”
หัวหน้าสุสานมองเถาชุน ยิ้มแล้วว่า “เพิ่งกลับจากนอกเขา ยังไม่ชินกับความสงบในป่าสินะ? อยากตามไปดูความครึกครื้นหรือ? ข้าบอกไว้ก่อน ทางเขาเดินยาก มีแต่ขึ้นเขากับลงเขา เจอฝนเข้าก็ไม่มีที่หลบฝนสักแห่ง คิดให้ดีก่อน”