เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 งานยุ่งฤดูใบไม้ร่วง รมเนื้อ ตัดฟืน
อูฉางอันสับเนื้อหมูสิบกว่าจินจนยุ่งถึงดึกดื่น ตอนล้างมือกลับห้อง หมาทั้งสองตัวหลับแล้ว ตอนเดินผ่านหน้าห้องผีสาว เขาอาจจะง่วงจนสมองเบลอ จึงกล้าเอาหน้าแนบประตู มองลอดช่องประตูเข้าไป
มองไม่เห็นอะไรเลย ข้างในก็ไม่มีเสียงเคลื่อนไหว แต่เขาก็ไม่กล้ามองนาน มองเพียงสองครั้งแล้วรีบเดินจากไป กลัวเหลือเกินว่ามีอะไรบางอย่างอยู่หลังประตูและกำลังจ้องตอบเขาอย่างเงียบเชียบ
บางทีเพราะเหนื่อยและง่วงมาก คืนนั้นอูฉางอันจึงไม่สะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น ตอนเช้าตื่นมา เขานั่งบนเตียงคิดอยู่นาน แต่คิดอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าคืนก่อนฝันร้ายหรือไม่
คนอื่น ๆ ตื่นกันหมดแล้ว ทุกคนยังอยู่บ้าน แม้แต่หมาสองตัวก็ยังอยู่บ้าน พอได้ยินเสียงเปิดประตู คนกับหมาต่างก็เงยหน้ามอง
อูฉางซุ่นเห็นน้องสามยิ้มมาแต่เช้า ก็ถามอย่างยินดีว่า “เมื่อคืนไม่ฝันร้ายหรือ?”
“ไม่” น้ำเสียงอูฉางอันเบาสบาย เขาพูดอย่างได้ใจว่า “ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องให้เจ้าไปนอนเป็นเพื่อนอีก”