เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 เนื้อเหนียว ผลไม้เปรี้ยว ยิ่งกลัวยิ่งกล้า
เจียงหงอวี้กับเถาชุนวางงานในมือลง กำชับเสี่ยวเหอเถาให้เฝ้าข้าวโพดอยู่ตรงนี้ แล้วทั้งสองก็ขึ้นเขาไปช่วย
พวกที่กลับจากลาดตระเวนยังอยู่กลางเขา แต่ละคนเหนื่อยจนหลังแทบตั้งไม่ตรง นั่งอยู่บนพื้นมองลงไปข้างล่าง
ตอนเถาชุนขึ้นมา อูฉางอันเป็นคนแรกที่เห็นนาง แต่นางไม่เห็นเขา เขาจึงจ้องมองนางอย่างเปิดเผยเงียบ ๆ พี่สะใภ้ใหญ่ของเขามาถึงก็ถามหาพี่ชายก่อน ส่วนสายตาของนางตรงไปยังหมูป่าที่เปื้อนเลือดกับซานจือจื่อที่ดกเต็มกิ่ง
“ข้าแบกอันนี้เอง” เถาชุนพูดกับหญิงที่แบกแอปเปิลป่า “พี่สะใภ้ แบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง ข้าจะช่วย”
“ข้างหลังมีตะกร้าสะพาย ในนั้นใส่ผลไม้ป่าที่หล่นลงมา เจ้าไปยกตะกร้านั่นเถอะ” หญิงที่พูดจำเถาชุนได้ ครั้งก่อนตอนขึ้นเขาไปเก็บเกาลัด เถาชุนไม่ได้เป็นคนแรงเยอะ คิดไม่ถึงว่านางจะมาด้วยเหมือนกัน
เถาชุนเดินไปด้านหลัง เห็นตะกร้าสะพายที่ส่งกลิ่นหอมของผลไม้วางอยู่ใต้ต้นไม้ นางกวาดตามองรอบ ๆ เห็นเจียงหงอวี้กำลังคุยกับอูฉางซุ่น สายตาจึงเหลือบไปสบตาอูฉางอันพอดี
“ไปกันหรือ?” เถาชุนเบนสายตาหนี “พวกเราขนของลงเขาไปก่อนสักหน่อย”
เจียงหงอวี้รับคำ นางลองยกถุงป่านที่ใส่หวงจิง แต่อูฉางซุ่นไม่ยอมให้แบก บอกให้นางอุ้มกิ่งผลไม้หนึ่งมัดลงเขาไปก่อน