เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 ล่าหมูป่า แบ่งงานชายหญิง
เถาชุนกับเจียงหงอวี้เดินไปพักไป ระหว่างทางหยุดพักถึง 5 ครั้ง กว่าจะหาบข้าวโพด 2 กระบุงกลับถึงบ้านก่อนฟ้ามืด พอถึงบ้านเถาชุนก็หมดแรง ทรุดลงนั่งแล้วลุกไม่ขึ้นอีก
เจียงหงอวี้เองก็เหนื่อย แต่เมื่อเทียบกับเถาชุนแล้ว นางยังเหลือแรงอยู่บ้าง เดินเหินได้ ทั้งยังฝืนฮึดไปเทข้าวโพดออกจากกระบุง ก่อนคุ้ยหาในกองข้าวโพด ได้ข้าวโพดอ่อนมา 7 ฝัก นางปอกเปลือกใส่หม้อต้ม เสี่ยวเหอเถากระตือรือร้นไปก่อไฟ
เถาชุนได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา จึงลืมตาขึ้นสบตาเจียงหงอวี้ เห็นนางกำลังยิ้ม ก็แสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่า “หัวเราะข้ารึ?”
“เจ้ายังยิ้มออกอีกหรือ?” เจียงหงอวี้ถาม “ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยแล้วสินะ?”
“เหนื่อย เหนื่อยมาก แขนข้ายกไม่ขึ้นแล้ว” ตอนนี้เถาชุนอยากทิ้งตัวลงนอนกับพื้นแล้วหลับไปเลย เหนื่อยเหลือเกิน
“คืนนี้ข้าจะเอาเหล้างูมาทาแล้วนวดให้เจ้า” เจียงหงอวี้ยกม้านั่งตัวเล็กมานั่ง ฉีกใบข้าวโพดทิ้ง ใบนอกสองชั้นโยนทิ้ง ส่วนใบอ่อนด้านในสองชั้นเก็บไว้ผูกเป็นปม
เถาชุนมองอยู่เงียบ ๆ จนฟ้ามืดสนิท นางจึงดึงกระบุงไม้ไผ่แล้วลุกขึ้น ไปหยิบตะเกียงน้ำมันในห้องมาจุด จากนั้นไปที่ห้องเก็บของ ดึงปมใบโกฐจุฬาลัมพามาสองปมใส่กะละมังแล้วจุดไฟ ยกกะละมังมานั่งตรงข้ามเจียงหงอวี้ แล้วช่วยปอกใบข้าวโพด