เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 หักข้าวโพด คนบ๊อง ๆ
อูฉางซุ่นไม่สวมเสื้อและเท้าเปล่าวิ่งพรวดออกมา เพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝัน เขายังงงงวยอยู่บ้าง ดวงตาก็ยังปรับเข้ากับความมืดไม่ได้ ตอนเดินขาก็โซเซไปหมด
“น้องสาม ฝันร้ายอีกแล้วหรือ?” เขาเดินไปพลางพูดเสียงดัง เป็นการให้กำลังใจน้องชายด้วย “ข้ามาแล้ว เมื่อคืนข้าบอกว่าจะนอนเป็นเพื่อนเจ้า เจ้ายังไม่ยอมเลย”
อูฉางอันพิงต้นไม้หอบหายใจ พอเถาชุนส่งเสียง เขาก็รู้ตัวแล้วว่าเป็นนาง เพียงแต่ความหวาดผวายังถาโถมเข้าใส่ เขาจึงพูดไม่ออกและขยับตัวไม่ได้ชั่วขณะ
อูฉางซุ่นเพิ่งสังเกตว่ามีเสียงหอบหายใจใต้ต้นไม้ เขาสะดุ้งเฮือก พอมองออกว่าเป็นใครก็ถามอย่างประหลาดใจว่า “น้องสาม? เจ้าไม่ได้อยู่ในห้องหรือ?”
“อืม” อูฉางอันตอบอย่างใจลอย เขาได้ยินหลานสาวร้องไห้จึงว่า “พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไรแล้ว ท่านกลับไปดูเสี่ยวเหอเถาก่อน ข้าทำให้นางตกใจแล้ว”
“เจ้าออกมาทำไม?” อูฉางซุ่นเดินไปดึงเขา “ข้าจะส่งเจ้ากลับห้อง เสี่ยวเหอเถามีพี่สะใภ้เจ้าปลอบอยู่ เดี๋ยวหลับแล้วก็หยุดร้องเอง”
พี่น้องคลำทางกลับห้องในความมืด อูฉางซุ่นชินทางดีจึงหยิบกระบอกจุดไฟบนโต๊ะขึ้นมา จุดตะเกียงน้ำมัน เปลวไฟสีเหลืองสลัวไหววูบ ความมืดดำในห้องก็ถอยออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว
อาศัยแสงสว่าง อูฉางซุ่นเห็นว่าสีหน้าอูฉางอันไม่ดี เขาเดินไปข้างเตียงแล้วถามว่า “เจ้าออกไปทำไม? เห็นอะไรถึงได้ตกใจขนาดนี้?”