เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 เข้าป่าครั้งนี้ ใครให้มาก็รับหมด
พอทำอาหารเย็นเสร็จ เถาชุนก็เย็บถุงมือเสร็จหนึ่งข้าง ถุงมือข้างหนึ่งใช้หนังหนูสามผืน รอยเย็บปะชัดเจนมาก แต่นางค่อนข้างพอใจ มีถุงมือแล้ว คราวหน้าลงไปทำงานในนา มือก็จะไม่เสียดสีจนเจ็บ เล็บก็ไม่ต้องมีดินติดอยู่ตามซอกอีก
แต่พอสวมถุงมือเข้ามือ เถาชุนก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ นิ้วทั้งห้าคับไปสาม หลวมไปสอง เพราะฝีเข็มห่าง เล็บนิ้วมือยังโผล่พ้นออกมาเลย
เจียงหงอวี้ถือจานกับข้าวเดินผ่านมา เห็นมือดำขนฟูข้างหนึ่งก็สะดุ้ง “เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?”
“ข้าเอาหนังหนูมาทำถุงมือ” เถาชุนถอดถุงมือส่งให้นาง “ลองจับดู หนังหนูบางมาก สวมถุงมือแล้วก็ยังทำงานได้ไม่ติดขัด”
“ทำงานจะสวมถุงมือไปทำไม...” เจียงหงอวี้พึมพำ นางลูบถุงมือพลางคิดว่าขนหนูสัมผัสมือดีไม่น้อย “ก็บางจริง ๆ ข้าจะเย็บให้เสี่ยวเหอเถาสักคู่ จะได้ไม่ต้องกลัวนางออกไปเล่นแล้วมือถลอก”
“พี่สะใภ้ใหญ่ ช่วยทำให้ข้าสักคู่ด้วยสิ ท่านดูนี่ ข้าทำถุงมือนี่พังหมดแล้ว” เถาชุนสวมถุงมืออีกครั้ง นิ้วกลางแทบจะดันหนังหนูจนปริ
เจียงหงอวี้กำลังจะรับปาก หางตาก็เหลือบเห็นน้องสาม นางจึงบ่ายเบี่ยงว่า “พรุ่งนี้เจ้าต้องใส่แล้วใช่หรือไม่? กลางคืนเสี่ยวเหอเถาติดข้า ข้าไม่มีเวลาทำงานเย็บปักหรอก น้องสาม เจ้าทำถุงมือให้ภรรยาเจ้าสักคู่สิ”
“ได้ เจ้าเตรียมตัดหนังไว้ให้เรียบร้อยก็แล้วกัน” อูฉางอันรับคำทันที
เถาชุนกล่าวขอบคุณ แล้วถามกลับตามน้ำใจ “เจ้าจะไปลาดตระเวนภูเขาต้องเตรียมอะไรบ้าง มีอะไรที่ข้าช่วยได้หรือไม่?”