เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 งูเฝ้าประตู เรือนชาวเขา
อูฉางอันผิดหวังอยู่บ้าง เขาลองคิดตามคำพูดของนาง การได้เกิดใหม่เป็นคนย่อมดีกว่าเป็นผีเร่ร่อน พอคิดเช่นนี้แล้วเขาก็อารมณ์ดีขึ้น
“ผีอะไรที่ไปเกิดใหม่ไม่ได้?” เขาถามต่ออีกครั้ง
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร” เถาชุนไม่เปิดโอกาสให้เขาซัก นางเปลี่ยนจากอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าไม่ใช่ผีเสียหน่อย จะรู้ได้อย่างไร”
อูฉางอันหัวเราะเบา ๆ ปากแข็งจริง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เถาชุนเห็นเขาหัวเราะตอนอยู่กันตามลำพัง คงเพราะอยู่ในถิ่นของตัวเอง เขาจึงผ่อนคลายลงได้ยากนัก
“บิดามารดาเจ้าเสียไปกี่ปีแล้ว?” นางถามขึ้นมาตามสบาย
“คนหนึ่งห้าปี อีกคนสามปี มารดาข้าเพิ่งครบกำหนดไว้ทุกข์เมื่อฤดูใบไม้ผลิปีนี้” อูฉางอันพิงขอบโต๊ะ มองเตียงไม้ที่ว่างเปล่า พลางคิดว่าผีสาวตนนี้อาจมีคนห่วงหา ตอนมีชีวิตก็เคยเป็นคน ในช่วงเวลาที่ต่างกัน นางกับเขาล้วนเป็นคน ต่อไปเขาก็จะเป็นผีเหมือนกัน
หลังจากเกลี้ยกล่อมตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง อูฉางอันก็รู้สึกว่าตนไม่ได้กลัวนางมากเท่าเดิมแล้ว ตอนนี้นางซ่อนอยู่ในเปลือกมนุษย์ ขอเพียงไม่ออกมาอย่างกะทันหัน ก็ไม่ทำให้คนตกใจ
“ทำไมเจ้าถึงคิดว่าคนตายแล้วจะกลายเป็นผี?” เถาชุนถาม “เจ้าเคยเห็นผีหรือ?”