เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 แยกห้องนอน จากตระกูลเถาสู่ตระกูลอู๋
เมื่อหมอกบนเขาจางลง บิดาของเถาชุนก็ตะโกนเรียกทุกคนให้ลงเขากลับบ้าน
ขากลับเมื่อผ่านไร่ข้าวโพด คนไล่นกมาถึงแล้ว งานที่เสียเวลาแต่ไม่เปลืองแรงเช่นนี้เป็นหน้าที่ของครัวเรือนผู้ดูแลสุสานรุ่นเก่า
“ท่านอา ข้าวโพดกินได้แล้วหรือ?” มารดาของเถาชุนหยุดถาม “ตอนฟ้าสาง ข้าเห็นฝูงนกดำทะมึนบินลงไปในไร่ข้าวโพด”
“กินได้แล้ว นกปากแหลมบนเขาตาไวจะตาย เพิ่งเติมน้ำเลี้ยงจนเต็มก่อนฝนตกไม่กี่วันเอง พริบตาเดียวพวกมันก็จิกฝักข้าวโพดเสียยับเยิน” พอชายชราสวมเสื้อผ้าป่านหยาบพูดถึงนกที่ทำลายพืชผล รอยย่นบนใบหน้าก็ลึกขึ้น
“ปีนี้บ้านข้าไม่ได้ปลูกข้าวโพด ข้าขอเอาเห็ดแลกข้าวโพดสักสิบฝัก บ้านข้ามีลูกสาวคนรองพาสามีกลับมา ข้าจะหักข้าวโพดสักหน่อยกลับไปทำกับข้าว” มารดาของเถาชุนเดินเข้าไปสองสามก้าว “ดูสิ เห็ดของข้าล้วนเป็นเห็ดดี ท่านหักข้าวโพดให้ข้าสักสองสามฝักเถอะ”
“ได้ เจ้าไปหักเอาเองเลย” ชายชราพูดง่าย เขามองเถาชุนแวบหนึ่งแล้วถามบิดาของเถาชุน “ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าลูกสาวคนรองบ้านเจ้าไปรักษาตัวนอกเขา ตอนนี้ไม่มีโรคร้ายแรงแล้วกระมัง?”
“หายดีแล้ว” พอพูดถึงเรื่องนี้ บิดาของเถาชุนก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เขาขมวดคิ้วถลึงตาใส่เถาชุนแล้วพูดเสียงห้าว “นี่คือท่านปู่รองของเจ้า”
เถาชุนเข้าใจความนัยจากน้ำเสียง เรื่องที่พ่อแม่ชี้ให้เรียกญาตินั้นเด็กคนไหนไม่เคยเจอ นางจึงพูดอย่างชำนิชำนาญว่า “ท่านปู่รอง ร่างกายท่านยังแข็งแรงดีหรือไม่ เสียงพูดมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยมเชียว”