เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 เงามืดวัยเยาว์ “ถ้านางไม่ใช่ผีก็คงดี”……
เจียงหงอวี้กลับมาเห็นสามีภรรยาคู่น้องเหมือนกำลังทะเลาะกัน พอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นคนหนึ่งถือมีดทำครัว อีกคนถือมีดฟืน นางตกใจจนแทบขนลุกตั้งชัน
“มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด อย่าถือมีดกันสิ” นางรีบออกปากห้าม เสียงตกใจจนแทบแหลมแตก
เถาชุนถูกทำให้ขำ “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านไปซักผ้ามาหรือ?”
“นางถือมีดจะเชือดงู ข้าห้ามไว้แล้ว” อูฉางอันอธิบาย
“อ้อ อ้อ…” เจียงหงอวี้ถอนหายใจโล่งอก นางยิ้มอย่างกระดากอาย “ข้าลืมบอกน้องสะใภ้ไปว่า ใต้บ้านมีงูลายดอกกะหล่ำอยู่ตัวหนึ่ง อากาศดีมันจะออกมาผึ่งแดดตอนเช้ากับเย็น ไม่มีพิษ ไม่ทำร้ายคน”
“ข้านึกว่าวันนี้ที่บ้านจะได้ทำแกงงูเสียแล้ว” เถาชุนเหลือบมองอูฉางอัน “มันเฝ้าบ้าน ข้าก็ไม่ทำร้ายมันหรอก”
นางส่งมีดฟืนให้เขาอย่างถือวิสาสะ “ข้าจะไปช่วยพี่สะใภ้ใหญ่ตากผ้า”
“ผ้ามีไม่กี่ชิ้น ไม่ต้องช่วยหรอก เจ้าไปกินข้าว ข้าวยังอุ่นอยู่ในหม้อ” เจียงหงอวี้หลบออกไป นางเร่งฝีเท้าไปทางหน้าประตูไม่ลืมกำชับว่า “น้องสาม ยกข้าวในหม้อออกมาแล้วเติมน้ำให้ข้าด้วย เดี๋ยวข้าจะเชือดไก่ลวกขน”
เถาชุนตักน้ำล้างมือ แล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อตักข้าวออกมา