เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 เก็บเห็ด กลับบ้านหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์
เก็บเห็ดหูหนูดินดอกอวบอ้วนได้ครึ่งตะกร้า มารดาของเถาชุนถือตะกร้าไปล้างที่ริมทะเลสาบ ส่วนเถาชุนกับเถาเถาถอดรองเท้าเหยียบย่ำน้ำบนทุ่งหญ้า เนินเขามีดินอุดมสมบูรณ์ พืชพรรณขึ้นเขียวชอุ่มและอุ้มน้ำเก่งมาก พอนิ้วเท้าบดลงไป น้ำฝนใสสะอาดก็เอ่อล้นออกมาอย่างเต็มเปี่ยม พอยกเท้าขึ้น แอ่งน้ำก็หายไปในพริบตา ยิ่งเดินเข้าใกล้ทะเลสาบ น้ำก็ยิ่งขังอยู่บนทุ่งหญ้ามากขึ้น เถาชุนเหยียบลงไปแล้วใช้หญ้าถูฝ่าเท้า รอยน้ำเย็นจาง ๆ ไหวระริก ความรู้สึกซาบซ่านนุ่มนวลทำให้มุมปากนางยกยิ้ม
มารดาของเถาชุนบังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นสีหน้าของลูกสาวคนรอง มือที่กำลังล้างผักชะงักช้าลง จู่ ๆ นางก็รู้สึกหนาวขึ้นมา ในใจรู้สึกเลือนรางว่าหญิงสาวตรงหน้าแปลกหน้าไปบ้าง
“ท่านแม่ ดูพี่รองสิ เหมือนห่านกำลังเหยียบน้ำหรือไม่?” เถาเถาหัวเราะลั่น
“ใช่ ข้าเป็นห่าน” เถาชุนไม่แม้แต่จะเงยหน้า นางยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วว่า “น้องสาม ข้าเป็นห่าน”
เถาเถาชะงักไป ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง ใครกันจะยอมรับว่าตัวเองเป็นห่าน
“น้องสาม ข้าเป็นห่าน” เถาชุนพูดย้ำ
เถาเถาเพิ่งรู้ตัวแล้วร้องลั่น “อย่ามาเรียกข้า!”
“เจ้าไม่ใช่น้องสามของข้าหรือ?” คราวนี้ถึงตาเถาชุนหัวเราะ นางย้ายไปเหยียบน้ำอีกที่ แล้วหันเป้าหมายไปทางมารดา “ท่านแม่ ข้าเป็นห่าน ข้าเป็นห่าน ก๊าบ ๆ ๆ ๆ... ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านแม่...”