เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 ถูกเกาะติด แผนการทั้งก้อนสูญเปล่า
ไก่ตัวผู้ขันรับอรุณ แสงฟ้าสางสว่างเรือง ขอบฟ้าพร่าเลือนด้วยแสงสีขาวที่ค่อย ๆ ซึมผ่านม่านราตรี
ตงเซียนตื่นแล้ว นางเท้าเปล่าลงจากเตียง สวมเสื้อผ้าและรองเท้าอย่างเบามือ ก่อนเปิดประตูออกไป พอหันมาก็เห็นเงาคนเลือนราง ร่างกายนางผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ประตูไม้ที่ปิดไม่สนิททนแรงไม่ไหว กระแทกกำแพงดัง “ปัง”
“เกิดอะไรขึ้น?” เถาชิงซงตกใจจนลุกพรวดขึ้นนั่ง
ตงเซียนมองเขา แล้วเบิกตากว้างมองออกไปข้างนอก ในแสงฟ้าสลัว เงาร่างเลือนรางค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างล่องลอย
“อะไรหรือ?” เถาชิงซงเท้าเปล่าลงจากเตียง เขาประคองภรรยาออกไปมอง
“พี่สะใภ้ใหญ่ เป็นข้าเอง” เสียงแหบพร่าดังขึ้น “พี่ใหญ่ก็ตื่นแล้วหรือ?”
“อ้อ น้องเขยนี่เอง ทำเอาข้าตกใจหมด เจ้ามาทำอะไรข้างนอกแต่เช้าตรู่?” พอเห็นว่าเป็นใคร ตงเซียนก็รู้สึกกระดากใจกับท่าทีของตน นางพูดรัวเร็วว่า “ฟ้ายังไม่สว่าง รีบกลับเข้าห้องไปนอนต่ออีกสักพักเถอะ ข้าจะไปทำกับข้าว”
“พี่ตื่นเช้าขนาดนี้เชียว? นอนบ้านข้าไม่สบายหรือ?” เถาชิงซงหาวพลางหันกลับไปสวมเสื้อผ้า เดิมทีเขายังอยากนอนต่ออีกหน่อย แต่ตอนนี้คงนอนไม่ได้แล้ว