เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ครอบครัวเจ้าเล่ห์ ข่มขู่
“เดี๋ยวก่อน เรื่องอะไรที่ว่าเลิกงานแต่ง?” บิดาของเถาชุนสีหน้าเปลี่ยน เขามองอูฉางอันอย่างพินิจพิเคราะห์ สีหน้าไม่เป็นมิตรเช่นก่อน “งานแต่งของพวกเจ้าเปิดเผยเป็นเรื่องเป็นราวมานานแล้ว ผ่านแม่สื่อ ผูกดวงชะตา และรายงานไปยังกรมพิธีการหลวง นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าสองคนจะพูดว่าเลิกก็เลิกได้”
อูฉางอันหันไปมองเถาชุน เห็นนางไหล่ตกก้มหน้า ทำเหมือนไม่ได้ยินและไม่คิดจะพูดอะไร เขาจึงได้แต่รับบทคนร้ายเสียเอง
“ขอท่านอาอภัยที่ข้าพูดจาไร้มารยาท ตอนตกลงเรื่องแต่งงาน ข้าเห็นท่านอากับอาสะใภ้พูดจารู้เหตุรู้ผล พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ก็ครองคู่กันอย่างปรองดอง ข้าจึงคิดว่าลูกสาวบ้านท่านย่อมไม่เลวแน่...” อูฉางอันพูดเพียงเท่านั้น แล้วละสายตาที่เหลือบมองเถาชุน
“นี่...” มารดาของเถาชุนทั้งโมโหทั้งรู้สึกผิด จนไม่มีความมั่นใจจะโต้เถียง นางผลักลูกสะใภ้ออก หมายจะไปหยิบไม้ตี
เถาชิงซงก้าวมาขวาง เขาพูดอย่างไม่ค่อยมีน้ำหนักว่า “ท่านแม่ น้องรองรู้แล้วว่าผิด ไม่ต้องตีแล้ว นางเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะทนไม้ตีได้สักกี่ที”
เถาเถากลอกตาไปมา บิดามารดาของนางไม่เคยทำให้ลูกเสียหน้าต่อหน้าคนนอก เวลาตีด่าลูกก็จะปิดประตูอบรมกันอยู่ในห้อง นางรู้ว่าแม่ตีพี่รองเพื่อแสดงให้น้องเขยดู
“ท่านแม่ ถ้าท่านตีพี่ข้าแล้วทำให้พี่เขยเปลี่ยนใจได้ ท่านก็ตีเถอะ!” นางตะโกน
อูฉางอัน “...”