เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 แผนถ่วงเวลา ฝนตกต้องรั้งแขก
“น้องเขย มีอะไรก็พูดกันมาตรง ๆ เจ้าไม่ใช่เด็กหนุ่มอายุสิบกว่าที่จะมาทำท่ากระมิดกระเมี้ยน” เถาชิงซงทนเขาไม่ไหวแล้ว เขาตบโต๊ะอย่างโมโห “วันนี้ถ้าเจ้าไม่ให้คำตอบข้า งานแต่งนี้จะยกเลิกก็ยกเลิก ต่อให้เป็นญาติเกี่ยวดองกันไม่ได้ สองบ้านเราก็ยังกลายเป็นศัตรูกันได้”
ตงเซียนไม่ชอบที่เขาพูดจาไม่น่าฟัง นางยื่นมือไปสะกิดเขา
เถาชิงซงไม่สนใจ เขาหันไปถามบิดาว่า “ท่านพ่อ เรื่องนี้ให้ข้าตัดสินใจได้ไหม?”
บิดาของเถาชุนไม่รับคำเขา ไม่ตอบว่าตกลงหรือไม่ตกลง กลับถามอย่างสงสัยว่า “ลูกเขย ข้าเห็นสีหน้าเจ้าไม่ดี เจ้าเป็นอะไรไป? ป่วยหรือ?”
ตงเซียนฉวยโอกาสพูดแทรก “น้องเขยผิดปกติตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนฟ้ายังไม่สว่าง ข้าเหลือบเห็นเขาตอนจุดตะเกียงน้ำมัน หน้าเขาซีดคล้ำเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน”
เถาชิงซงยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเขา จริงด้วย อูฉางอันดูเหมือนตกใจกลัวมา
“ใช่ ข้าไม่ได้นอนทั้งคืน” เสียงอูฉางอันฟังดูเลื่อนลอย แต่กลับพูดอย่างหนักแน่นว่า “ท่านอา งานแต่งนี้ไปต่อไม่ได้ ข้าจะกลับไปบอกพี่ชายให้รู้เรื่อง แล้วให้เขามาขอโทษถึงบ้าน พวกท่านต้องการอะไร ก็เรียกร้องมาได้เลย”
บิดาของเถาชุนทำหน้ากลัดกลุ้ม ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ