เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 กลับบ้าน แค้นเก่าใหม่ ซ้ำเติมยามตกทุกข์
“จดหมายอะไร?” เถาชุนเดินตามไปถาม
“ท่านน้าของเจ้าเขียนถึงพ่อแม่เจ้า” อูฉางอันหันกลับไปมอง เห็นสีหน้าตึงเครียดปรากฏบนใบหน้านาง เขาก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว ในที่สุดก็ถึงคราวผีสาวตนนี้ต้องอกสั่นขวัญแขวนบ้าง
“เจ้าอ่านจดหมายหรือยัง?” เถาชุนถามอีก “ท่านน้าของข้าบอกอะไรเป็นนัยกับเจ้าหรือไม่?”
“ไม่”
เถาชุนก้มหน้าครุ่นคิด เนื้อหาในจดหมายคงเป็นการตำหนินาง เรื่องนี้นางไม่กลัว อย่างมากก็โดนด่าแล้วถูกลงโทษสักหน่อย
“คราวนี้เจ้ากลับบ้านกับข้าในฐานะลูกเขย ถ้าพ่อแม่ข้าถูกใจเจ้า อาจยึดเจ้าไว้ไม่ยอมปล่อยนะ คิดให้ดี อย่าพูดอะไรเหลวไหล” เถาชุนเตือนอย่างลับ ๆ นางพูดกึ่งจริงกึ่งเล่นว่า “ถ้าพ่อแม่ข้าไม่ยอมให้ข้าอยู่บ้าน ข้าก็คงเปลี่ยนใจตามเจ้าไป”