เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 มาถึง ถูกอบรม
เขาสูง แสงที่ส่องลงในหุบเขาจึงริบหรี่ แม้ท้องฟ้ายังแต่งแต้มด้วยแสงอาทิตย์อัสดงงดงาม แต่ในทางเขากลับเริ่มมืดสลัว
เสียงกีบวัวคลอไปกับเสียงน้ำใสไหลริน ฟังดูหนักอึ้งเป็นพิเศษ อูฉางอันสงสารวัวตัวใหญ่ที่ข้ามเขามาทั้งวันแล้วยังไม่ได้พัก เขาหันกลับมาถลึงตาอย่างขุ่นเคือง เห็นผีสาวตัวซวยนั่งสบายอยู่บนหลังวัวพลางชมฟ้า จึงพูดอย่างเจ็บใจว่า “เจ้าสบายดีจริงนะ”
“ถ้าเจ้าตกหลุมศพแล้วเอวกระแทก เจ้าก็สบายได้เหมือนกัน” เถาชุนพึมพำ “นี่ไม่ใช่ความสบายอะไรเลย”
อูฉางอันพูดไม่ออก เขาหันไปเห็นท่อนไม้ตรงยาวท่อนหนึ่งติดอยู่ในกองหินริมแม่น้ำ ดูก็รู้ว่าเหมาะเอามาทำคานหาบ เขากระโดดลงไปดึงออกมาในไม่กี่ก้าว พอขึ้นมาแล้วก็เอาห่อสัมภาระกับหม้อเหล็กแขวนไว้ที่ปลายคานทั้งสองข้าง จากนั้นก็หาบของเดินก้มหน้าต่อ
วัวตัวใหญ่ร้องมอออเสียงยาวสองครั้ง
เถาชุนเงียบไป นางตบหลังวัวแล้วพูดว่า “พอกลับไปบนเขา ข้าจะตัดหญ้าวัวที่อ่อนที่สุดให้เจ้า”
“นี่เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว จะไปหาหญ้าอ่อนจากที่ไหน” ชายที่เดินอยู่ข้างหน้าพูดอย่างขุ่นเคือง
“นี่วัวของบ้านเจ้าหรือว่าวัวที่ชุมชนครัวเรือนผู้ดูแลสุสานใช้ร่วมกัน?”
“ใช้ร่วมกัน เป็นของทุกคน”