เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 ตกหลุมศพ อารมณ์แปรปรวน
“ไม่ไปแล้ว” อูฉางอันตกใจจนไม่คิดหาที่เหมาะ ๆ สำหรับพักค้างคืนอีก เขาวางห่อสัมภาระลงแล้วพูดว่า “คืนนี้พักตรงนี้แหละ รออยู่ตรงนี้ ข้าจะถางที่โล่งออกมา”
เถาชุนร้อง “อ้อ” แล้วถามว่า “เช่นนั้นข้าลงมาได้หรือยัง?”
“...แล้วแต่เจ้า”
เถาชุนแอบหัวเราะ นางขยับแข้งขา สูดลมหายใจกลั้นไว้ แล้วพลิกตัวกระโดดลงจากหลังวัว เหยียบกิ่งไม้รกสองกิ่งที่ขวางทางหักดังกร๊อบ
อูฉางอันมองนางอย่างระแวดระวัง เมื่อครู่ยังมีแรงดีอยู่เลยนี่นา
“มีอะไรให้ข้าช่วยไหม?” นางถาม
“ไม่มี เจ้าดูวัวไว้ อย่าเดินเพ่นพ่าน” มีนางอยู่ตรงหน้า เขาสบายใจขึ้นหน่อย
พูดจบอูฉางอันก็หันหลัง ใช้มีดฟันต้นไม้รกฉับ ๆ ทุกครั้งที่ยืดตัวขึ้นมา เขาจะเงยหน้ามองสักแวบ เพื่อให้แน่ใจว่าเท้าทั้งสองของผีสาวยังยืนอยู่บนพื้น
พอถางที่โล่งได้ผืนหนึ่ง อูฉางอันก็รีบใช้กระบอกจุดไฟก่อไฟ เขากอดกิ่งไม้แห้งมาวางพาดบนกองไฟ เปลวไฟพุ่งสูงเกือบครึ่งตัวคน สว่างไสวไปทั่วบริเวณในรัศมีสิบก้าว