เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 หยั่งเชิง ความกล้าเพิ่มขึ้นทุกวัน
ฤดูสารทมาถึงแล้ว สีทองอร่ามแต่งแต้มพืชพรรณมานาน เถาวัลย์ใต้ร่มไม้ครึ่งเหลืองครึ่งเขียว หยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่สะท้อนแสงอรุณ ทำให้ใบเถาวัลย์ดูสดใสเป็นพิเศษ
วัวเขียวตัวใหญ่เดินอาด ๆ ฝ่าพงเถาวัลย์ หยดน้ำค้างเม็ดเล็กละเอียดร่วงกราว เถาชุนที่เดินตามหลังต้องคอยหลบกิ่งไม้ที่ปัดมา ทั้งยังต้องระวังรากไม้ที่ขวางอยู่บนพื้น จึงเดินลำบากเป็นพิเศษ
เสียงหายใจหอบจากคนที่ตามอยู่ด้านหลังยิ่งถี่ขึ้น อูฉางอันหันกลับไปมอง ผีสาวที่เดินตามรอยกีบวัวดูทุลักทุเลจริง ๆ ชายกระโปรงชุดเจ้าสาวสีแดงถูกยกขึ้นสูง ขากางเกงซับในสีแดงเปื้อนทั้งน้ำค้าง ดินฝุ่น และใบไม้แห้ง รองเท้าปักสีแดงก็สกปรกไปหมด ขาก้าวแต่ละครั้งยังโซเซ ดูท่าคงใกล้เดินไม่ไหวแล้ว เขาสงสัยอย่างยิ่งว่าผีสาวตนนี้คิดจะทำอะไร นางเข้าสิงร่างคนแล้วกลัวแสงอาทิตย์จนหมดฤทธิ์ หรือแค่แสร้งทำเกินไปกันแน่?
อูฉางอันหันกลับไปเดินต่อ ทำเหมือนไม่เห็นอะไร ตั้งใจจะสังเกตต่อไปอีกสักพัก