เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 ค่ำคืนผวาขวัญไม่วาย ยกเลิกคำมั่นแต่งงาน
พอเติมฟืนเข้าไปอีกระลอก ควันเขียวแสบจมูกก็พัดย้อนมาตามลม เถาชุนสำลักไอหลายครั้ง นางปิดจมูกลุกขึ้นยืน อูฉางอันก็ลุกตามโดยไม่รู้ตัว ถอยหนีแล้วเดินหลบวนรอบตัวนาง
เถาชุน: ……
นางหยุดขยับ แล้วนั่งลงเหนือลมตามลำพัง ลืมตาจ้องเปลวไฟที่พุ่งสูง หางตาเห็นชายผู้นั้นหลบไปอยู่ข้างวัวเขียวตัวใหญ่
“กลางดึกเจ้าคงไม่ทิ้งข้าไว้ แล้วจูงวัวหนีไปเงียบ ๆ หรอกนะ?” นางถามตรง ๆ
อูฉางอันคิดเช่นนั้นจริง แต่ยามนี้ย่อมไม่ยอมรับแน่ กลับถามว่า “ข้าจะทิ้งเจ้าแล้วหนีไปเงียบ ๆ ด้วยเหตุใด?”
“ลางสังหรณ์”
“ทำไมถึงมีลางสังหรณ์เช่นนั้น?”
เถาชุนเงียบ นางหลับตาลง
อูฉางอันจ้องชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่ถูกแสงไฟส่องจนวูบไหว ในใจครุ่นคิดวกวน เขาคิดไม่ตกว่าผีสาวตนนี้เกาะติดเขาด้วยเหตุใด คิดแทบหัวแตกก็ยังไม่เข้าใจว่าบนตัวเขามีสิ่งใดให้นางหมายปอง