เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ค้างคืนในป่า ต่างฝ่ายต่างระแวง
เทือกเขาฉินหลิ่งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ในป่าเขียวขจีมีเสียงนกร้องจิ๊บจ๊าบ คึกคักยิ่งนัก
ลมสารทพัดผ่านใบไม้ กิ่งใบไหวส่งเสียงซู่ซ่าต่อเนื่องไม่ขาดสาย ท่ามกลางเสียงลมอื้ออึงแต่สงบเย็น ยังมีเสียงร้องของสัตว์ป่านานาชนิดปะปนอยู่
กีบวัวหนักอึ้งดังกุบกับ กีบหน้าเหยียบลงในร่องดินแห้ง พอขยับกีบหลัง วัวเขียวตัวใหญ่ก็ร้องมอ ๆ สองครั้ง มันติดอยู่ตรงคันดิน ข้ามไปไม่ได้
เจ้าสาวที่หมอบอยู่บนหลังวัวดิ้นรนลืมตาขึ้นท่ามกลางแรงกระเทือน เสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งเริ่มชัดเจนขึ้น นางค่อย ๆ หันหน้าไป เห็นขาคู่หนึ่งยาวเรียว ตั้งแต่ใต้เข่าพันด้วยเชือกป่านหยาบ ๆ ทบแล้วทบเล่า ราวกับวงรัดหลอดด้ายที่หญิงชราใช้เย็บปักถักร้อย
วัวเขียวตัวใหญ่หลุดพ้นจากที่ติดขัดแล้ว มันเดินตามชายผู้เงียบขรึมไปตามร่องดินแห้ง ข้ามตรงพื้นที่ต่ำไปชั่วครู่ก็เข้าสู่ป่าทึบ แสงสว่างพลันมืดลง
เถาชุนพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ชั่วพริบตาต่อมาก็พบว่าตนขยับไม่ได้ พอหันไปมอง นางก็เห็นว่าตัวเองถูกมัดอยู่บนหลังวัวราวกับข้าวต้มมัด
“มอ——”
เถาชุนไอสองครั้ง ลำคอเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มตำ พาลให้เจ็บไปถึงในอกด้วย นางหมดแรง ร่างที่ยกขึ้นจึงฟุบลงกระแทกหลังวัวอีกครั้ง
ชายที่เดินนำหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา เขาลูบคอวัวพลางมองนางอย่างพินิจ