เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีหน้าของหวังฟูเหรินเปลี่ยนไป มือที่กำลูกประคำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง
เมื่อเจี่ยหมู่ได้ยินเจี่ยเจิ้งตำหนิหวังฟูเหริน ก็รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้าง นับตั้งแต่ทะเลาะเบาะแว้งกันหลายคราก่อนหน้านี้ ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้ก็มิได้เคารพให้เกียรติกันดุจแขกเหมือนในกาลก่อนอีกต่อไป มักจะขัดคอกันเพียงไม่กี่คำก็ตึงเครียดพร้อมปะทะ
เจี่ยหมู่ขมวดคิ้ว เอ่ยปากไล่ว่า
"ในเมื่อแน่นอนแล้วว่าจะได้ไปเป็นเสวียเจิ้งประจำมณฑล ช่วงนี้เจ้าก็เตรียมตัวให้ดีเถอะ อย่าได้มานั่งคุยสัพเพเหระกับพวกคนเรือนในอย่างพวกเราที่นี่เลย!"
เจี่ยเจิ้งพยักหน้า เดิมทีเขาก็มิได้อยากเอ่ยเรื่องเหล่านี้ในเรือนหลัง แต่ท่านผู้เฒ่ากลับเอ่ยถามขึ้นมา จึงยากที่จะไม่ตอบ!
"จริงสิ! เจ้าตัวมารร้ายเป่าอวี้เล่า? มิใช่ว่าบอกว่าจะเตรียมตัวไปเรียนที่สำนักศึกษาประจำตระกูลในสองสามวันนี้หรอกหรือ? วิ่งไปเที่ยวเตร่ที่ไหนอีกแล้ว?"
เจี่ยเจิ้งกวาดสายตามองรอบด้าน ดูเหมือนจะนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็เอ่ยถามเสียงขรึม
เป่าอวี้หลังจากถูกลงโทษให้ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนสองวันเมื่อหลายวันก่อน อาการคุ้มดีคุ้มร้ายโง่งมก็หายเป็นปลิดทิ้งโดยไม่ต้องรักษา