เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในพระตำหนักคุนหนิง
ในที่สุดหวังฟูเหรินก็สะกดกลั้นความเคียดแค้นและไอสังหารในใจเอาไว้ได้ แต่เจี่ยหมู่ที่อยู่ข้างๆ ครั้นได้ยินถ้อยคำยั่วยุระลอกแล้วระลอกเล่าของพระชายาจงซุ่นอ๋อง รอยยิ้มสุภาพตามมารยาทเส้นสุดท้ายบนใบหน้าก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น
หากเป็นดั่งเช่นก่อนหน้านี้ ที่คำพูดของพระชายาจงซุ่นอ๋องพุ่งเป้าไปที่เจี่ยจิ่งเพียงผู้เดียว นางยังพอทนทานได้บ้างไม่มากก็น้อย อย่างไรเสียก็เป็นบุรุษที่ทำงานทำการข้างนอก ย่อมหลีกเลี่ยงลมฝนและคำนินทาไม่กี่ประโยคมิพ้น
แต่ยามนี้ พระชายาจงซุ่นอ๋องกลับหยิบยกหลานสาวคนโตที่ยังไม่ออกเรือนของตนมากล่าวถึงต่อหน้าธารกำนัลของเหล่าสตรีตราตั้งเต็มห้อง
นี่มิใช่การเหน็บแนมซ่อนมีดอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นการฟาดฝ่ามือใส่หน้าของจวนหรงกั๋วอย่างโจ่งแจ้ง
หากเจี่ยหมู่ยังคงทนต่อไป เช่นนั้นตำแหน่งกั๋วกงฟูเหรินกว่าเจ็ดสิบปีของนาง คงจะเสียชาติเกิดโดยแท้