เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่กำลังสนทนากันอยู่นั้น เหนียนไท่ฟูเหรินก็นำเหนียนซื่อหลานเดินเข้ามาข้างกายเจี่ยหมู่ ยิ้มพลางกล่าว:
"พี่สาวผู้เฒ่า เกิดอันใดขึ้นหรือ? ในวันมงคลยิ่งใหญ่เช่นนี้ พวกเราที่เป็นผู้อาวุโส สมควรจะยิ้มแย้มให้มากหน่อย"
"หากแม้กระทั่งท่านยังไม่มีความสุข เหล่าลูกหลานรุ่นหลังเต็มห้องนี้ จะนั่งติดได้อย่างไรกัน!"
นางเอ่ยพลางประคองแขนข้างหนึ่งของเจี่ยหมู่ไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ดุจดั่งความสนิทสนมคุ้นเคยตามปกติระหว่างพี่น้องหญิงชรา
มิทันที่เจี่ยหมู่จะตอบคำ สกุลซุนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็หันหน้ามาเสียก่อน นางมองสำรวจเหนียนไท่ฟูเหรินแวบหนึ่ง บนใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มสูงศักดิ์ แต่สุ้มเสียงกลับมิได้อ่อนข้อให้แม้แต่น้อย เอ่ยว่า:
"ที่แท้ก็เป็นเหนียนไท่ฟูเหรินนี่เอง วันนี้ตำหนักคุนหนิงช่างคึกคักเสียจริง แม้กระทั่งเจ้าก็มาด้วย!"