เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในพระตำหนักปีกของพระตำหนักคุนหนิง
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจี่ยหมู่ในยามนี้เลือนหายไปจนหมดสิ้น สกุลซุนและพระชายาจงซุ่นอ๋องก้าวร้าวบีบคั้นถึงเพียงนี้ แม้ในใจนางจะเกรงกลัวไท่หวงไท่โฮ่ว แต่ก็ไม่อาจถอยร่นได้อีกต่อไป ยอมให้ผู้อื่นมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีหน้าตาของตระกูลเจี่ยตามอำเภอใจมิได้เด็ดขาด!
คิดดูแล้วนางก็ถือกำเนิดเป็นบุตรสาวสายตรงแห่งจวนโหว ทั้งยังเป็นถึงหรงกั๋วกงฟูเหริน อีกทั้งยามนี้หลานชายก็ได้ดำรงตำแหน่งขุนนางสูงสุดในแผ่นดิน ไฉนเลยจะเป็นคนที่ผู้ใดจะมาดูถูกเหยียดหยามได้ง่ายๆ
เจี่ยหมู่ค่อยๆ เก็บซ่อนรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้า ยกสายตาขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าปราศจากอารมณ์:
"เว่ยกั๋วฟูเหริน พระชายา วันนี้เป็นวันมงคลยิ่งใหญ่ขององค์รัชทายาท และเป็นวันมงคลยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ ใต้หล้าต่างร่วมยินดี สมควรจะรื่นเริงเฉลิมฉลองยินดีที่แผ่นดินมีผู้สืบทอด พวกท่านกลับวิ่งมาเอะอะโวยวายที่ตำหนักคุนหนิงในเวลานี้ จะใช่หน้าที่พึงกระทำของสตรีหรือ?"