เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใต้ต้นไทรริมสระน้ำในสวนฮุ่ยฟาง
เจี่ยจิ่งโอบกอดเป่าไช่ที่ใบหน้าแดงระเรื่อน้อยๆ ดูงดงามสดใส กลิ่นหอมเย็นจรุงโชยแตะจมูก ยามก้มหน้าลง สายตาก็ตกลงบนลำคอขาวเนียนดุจหยกของนาง
เห็นเพียงบนลำคอผูกแถบผ้าแพรเส้นหนึ่งไว้ ขับเน้นให้ผิวพรรณบริเวณนั้นยิ่งดูผุดผ่องดั่งหิมะ เห็นได้ชัดว่าป้ายหยกเขียวที่เขามอบให้คราวก่อนกำลังสวมใส่อยู่
สุรเสียงอันอบอุ่นของบุรุษหนุ่มดังขึ้นข้างหูดรุณี
"ป้ายหยกเขียวนี้ น้องสาวสวมติดตัวไว้ตลอดสะดวกหรือไม่ หนักไปบ้างหรือไม่เล่า?"
เนื้อหยกมีความละเอียดประณีต เมื่อเทียบกับเครื่องประดับทั่วไปย่อมหนักกว่าอยู่บ้าง แน่นอนว่าหากเทียบกับกุญแจทองคำแล้วย่อมสู้ไม่ได้!
เป่าไช่ก้มหน้าให้ต่ำลงกว่าเดิม ฟันขาวดั่งไข่มุกขบกลีบปากล่างเบาๆ น้ำเสียงแผ่วเบาดั่งเสียงยุง
"นับตั้งแต่วันที่ท่านพี่มอบให้ข้า ก็ไม่เคยห่างกายเลยเจ้าค่ะ ทุกวันยามตื่นเช้ามาแต่งหน้าหวีผม สิ่งแรกที่ทำก็คือสวมมันไว้ก่อน"
นางชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงยิ่งแผ่วเบาลงไปอีกหลายส่วน
"พอได้สวมมันไว้ ก็รู้สึกราวกับท่านพี่อยู่ใกล้ๆ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นมั่นคงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเจ้าค่ะ!"