เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พร้อมกับเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ร่างสี่ร่างก็ก้าวเดินออกมาจากด้านหลังโขดหินจำลอง
ในเวลานี้ ท้องฟ้ามืดลงไปมากแล้ว แสงจากโคมไฟตรงชายคาส่องลอดผ่านรอยแยกของโขดหินจำลองเข้ามา ทาบทับลงบนร่างของคนทั้งสี่พอดิบพอดี ทำให้มองเห็นใบหน้าที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทั้งสี่ใบหน้าได้อย่างกระจ่างชัด
คนแรกที่เดินนำหน้าคือโหยวซื่อ ข้างกายมีฉินเข่อชิงยืนเคียงอยู่ ด้านหลังของคนทั้งสองเป็นหญิงสาวหน้าตาแปลกหน้าสองคน ดูท่าทางอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี เดินตามข้างกายโหยวซื่อมาติดๆ คนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลัง
คนที่อยู่ด้านหน้าสวมเสื้อตัวสั้นผ่าหน้าสีแดงอมชมพู ด้านนอกสวมทับด้วยเสื้อกั๊กปี่เจี่ยสีขาวจันทร์ปักลายดอกไม้ในตัว รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น บอบบางน่าทะนุถนอม ไหล่ลู่เอวคอด ท่วงท่ายามเยื้องกรายแฝงความว่าง่ายนุ่มนวลตามธรรมชาติอย่างเป็นเอกลักษณ์ เส้นผมยาวดำขลับเกล้ามวยผมแบบเรียบง่าย ปักตรึงไว้ด้วยปิ่นเงินเพียงสองเล่ม หัวปิ่นเป็นลายดอกกล้วยไม้ซู่ซินหลานขนาดเท่าเมล็ดข้าวสารสองดอก ไร้ซึ่งเครื่องประดับอื่นใดอีก
ผิวพรรณของนางขาวผุดผ่องยิ่ง รูปร่างอวบอิ่ม ใบหน้ารูปไข่ เครื่องหน้าอ่อนโยน คิ้วดั่งขุนเขาอันไกลโพ้นสีจาง นัยน์ตารูปเมล็ดซิ่งอันแสนอ่อนหวาน หางตาตกลงเล็กน้อย ยามมองผู้อื่นมักแฝงความไร้เดียงสาและหวาดหวั่นดั่งกวางน้อยอยู่เสมอ
ริมฝีปากบางเฉียบ สีปากจางเบายิ่ง ราวกับกลีบดอกท้อที่เพิ่งถูกน้ำชะล้าง ในเวลานี้บนใบหน้าดูเหมือนจะแฝงความตื่นตะลึงอยู่บ้าง ช้อนสายตาขึ้นมองบุรุษหนุ่มที่อยู่ไม่ไกล