บทที่ 112

บทที่ 112

เมื่อเย่เสี่ยวเสี่ยวมาถึงหน้าเรือนม่อ หลีเฉินก็รอคอยนางอยู่นานแล้ว ย่อมไม่ต้องรอให้เย่เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยสิ่งใด ประตูเรือนม่อก็เปิดออก ม่อซางเอ่ยขึ้น "เข้ามาเถอะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เสี่ยวเสี่ยวได้เข้ามาในเรือนม่อ ในยามก่อนหน้านี้ นางทำได้เพียงอยู่รอบนอกเรือนม่อเท่านั้น เมื่อเริ่มแรกเย่เสี่ยวเสี่ยวมีความลังเลอยู่บ้างว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ แต่พอนางคิดดูแล้วว่าเนื้อเรื่องเบี่ยงเบนจนไม่สามารถกลับคืนสู่เส้นทางเดิมได้เสียแล้ว อีกทั้งนางยังไม่ได้มีความชื่นชอบอี้เซียวเซียนจวินเหมือนอย่างในนิยายต้นฉบับ

ในยามนี้นางเกิดความรู้สึกชอบพอกับหลีเฉินไปเสียแล้ว คาดว่าต่อให้จะได้พบหน้าอี้เซียวเซียนจวิน ก็น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อันใด ความคิดเหล่านี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว หลังจากที่ม่อซางเอ่ยปากอนุญาต เย่เสี่ยวเสี่ยวจึงเดินเข้าไปข้างในทันที

ทว่านางกลับไม่รู้เลยว่า เย่ชิงเสวี่ยผู้ซึ่งสมควรจะจากไปตั้งนานแล้ว ยามนี้กลับกำลังหลบซ่อนอยู่ไม่ไกล และมองดูนางเดินเข้าไปในเรือนม่อของม่อซาง