บทที่ 111

บทที่ 111

เย่เสี่ยวเสี่ยวพาหลีเฉินกลับมายังสำนักอู๋ซ่างในที่สุด ทว่ากลับไม่มีผู้ใดจำนางได้เลย

ในอดีตเย่เสี่ยวเสี่ยวคอยใช้เส้นผมปิดบังดวงตาอยู่เสมอ มีคนจำนวนไม่มากนักที่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง ในยามนี้นางกลับงดงามสะดุดตาขึ้นยิ่งนัก ทั้งข้างกายยังมีบุรุษรูปงามชวนหลงใหลผู้หนึ่งอยู่เคียงข้าง

ผู้คนที่พบเห็นต่างคิดว่าคนทั้งสองมาเพื่อหาคน หากไม่ใช่เพราะเห็นมือของพวกเขากุมประสานกันไว้ไม่ห่าง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคู่รักกัน ป่านนี้คงมีคนรุดเข้ามาไต่ถามจุดประสงค์แล้ว

เย่เสี่ยวเสี่ยวคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี นางพาหลีเฉินมุ่งตรงไปยังยอดเขาหลอมอาวุธ การที่ไม่มีผู้ใดเข้ามาหาเรื่องสร้างความรำคาญทำให้เย่เสี่ยวเสี่ยวรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ดูท่าว่าสำนักอู๋ซ่างแห่งนี้จะไม่ได้มีแต่พวกสมองกลวงไปเสียหมด

จะว่าไปแล้ว การที่เย่เสี่ยวเสี่ยวกลับมาในครานี้แล้วไม่พบเจอพวกสมองกลวงเหล่านั้น ถือเป็นความโชคดีของนางอย่างแท้จริง

เมื่อมาถึงยอดเขาหลอมอาวุธ นางก็พบว่าทั้งเซวียอันและเถาหรานอยู่ที่นั่น รวมถึงศิษย์พี่ทั้งสามคนของนางด้วย ซึ่งเรื่องนี้ไม่ได้น่าแปลกใจแต่อย่างใด ท้ายที่สุดแล้วในอดีตศิษย์อาหวางก็มักจะพาพวกเขามาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง

สิ่งที่ทำให้นางนึกประหลาดใจมากที่สุดเมื่อมาถึงที่นี่ คือการได้เห็นเซียวจิ่งอี้อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน อีกทั้งยังคอยเอาอกเอาใจเซวียอันอยู่ตลอดเวลา