บทที่ 104

บทที่ 104

ม่อจวินเอ่ย "เจ้ารู้ แต่ด้วยพลังของพวกเจ้าในตอนนี้ ไม่สามารถออกไปได้หรอก แต่ถ้าเจ้าหนุ่มน้อยอยากจะออกไปคนเดียวโดยไม่พาเสี่ยวเอ๋อร์ตัวน้อยไปด้วย ก็ยังพอเป็นไปได้นะ เจ้าจะออกไปไหมล่ะ"

หลีเฉินไม่ได้คิดแม้แต่น้อย เอ่ยตอบทันที "ข้าต้องการอยู่กับเสี่ยวเอ๋อร์" ม่อจวินมองเย่เสี่ยวเสี่ยวแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

ตอนที่เย่เสี่ยวเสี่ยวได้ยินหลีเฉินบอกว่าต้องการอยู่กับนาง หัวใจของนางก็เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ

เพียงแต่นางนั่งเหม่อมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหลีเฉินอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติกลับมา นางเอ่ยถามขึ้นอีก "เช่นนั้นก็หมายความว่าออกไปไม่ได้ตลอดกาลเลยอย่างนั้นหรือ"

"หากมีใครสักคนยินดีพาเจ้าออกไป ก็ย่อมได้เช่นกัน" พูดจบก็เบนสายตาไปมองทางหลีเฉิน