บทที่ 32

บทที่ 32

"มาเถอะเสี่ยวเสี่ยว เข้ามา อาจารย์จะตรวจดูอาการของเจ้าสักหน่อย" "เจ้าค่ะท่านอาจารย์"

เย่เสี่ยวเสี่ยวเดินไปยืนสงบอยู่เบื้องหน้าของอาจารย์นาง นางรู้ดีว่าอาการบาดเจ็บของตนเองคงปิดบังเอาไว้ไม่มิดเสียแล้ว

เป็นดั่งคาดเมื่อผู้เป็นอาจารย์ตรวจดูเสร็จสิ้น สีหน้าก็พลเปลี่ยนสีแล้วเอ่ยถามขึ้น "อาการบาดเจ็บนี้ของเจ้ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่"

เย่เสี่ยวเสี่ยวทำได้เพียงเล่าเรื่องราวทั้งหมดในแดนลับออกมาจนหมดสิ้น แน่นอนว่าเรื่องบางอย่างที่ไม่สามารถเอ่ยปากพูดออกไปได้นางก็ไม่ได้พูดถึง

ผู้เป็นอาจารย์ฟังจบแล้วตอนแรกมีความโกรธเคืองอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอดถอนหายใจยาวคราหนึ่ง และทำใจยอมรับมันอย่างจนปัญญา