บทที่ 126

บทที่ 126

ยามที่เห็นซูเฉินปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของจ้าวฉีก็พลันเอ่อล้นด้วยความปีติยินดี

"นายน้อย!"

ซูเฉินโบกมือเป็นเชิงบอกให้เขาไม่ต้องพูดอะไรมาก ก่อนจะเบนสายตาไปมองชายชราผอมแห้งที่อยู่ไกลออกไป "ดูจากท่าทีของพวกเจ้าแล้ว เหมือนจะจงใจล่อให้ข้ามาสินะ"

"ในเมื่อตอนนี้ข้ามาแล้ว พวกเจ้ายังคิดจะทำอย่างไรต่อล่ะ"

บนร่างของซูเฉินไม่มีการแผ่ซ่านแรงกดดันใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทว่าชายชรากลับรู้สึกสะพรึงกลัวถึงขีดสุด รู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะชาด้านไปหมด

ไม่ผิดแน่ คงจะเป็นผู้ทรงพลังขั้นอริยะโบราณอย่างแน่นอน

เขาส่งสายตาเย็นชาใส่ซูเฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "รู้ว่าเป็นหลุมพรางแต่ก็ยังกล้ามา ช่างมีความกล้าหาญเสียจริง"

พูดจบ เขาก็ถอยร่างถอยหลังไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา