บทที่ 125

บทที่ 125

พร้อมกับเสียงนั้นดังขึ้น คลื่นพลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็แผ่ซ่านออกมา

ขนทั่วร่างของจ้าวฉีลุกชันขึ้นทันที เขากล้าไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบหมุนตัวพุ่งหนีออกไปทันทีด้วยความเร็วถึงขีดสุด

"ปัง!"

ทว่าเพิ่งจะหนีออกไปได้ไม่เท่าไร ก็คล้ายกับชนเข้ากับกำแพงไร้รูปร่าง จนถูกดีดกระเด็นกลับมาโดยตรง

ในเวลานั้นเอง

ภายในความว่างเปล่ามีเงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาผอมแห้งกระดูกโผล่ เผยให้เห็นความแก่ชราอย่างชัดเจน ทว่าดวงตากลับคมกริบและกลิ่นอายอันทรงพลังบนร่าง กลับทำให้ผู้คนไม่กล้าดูแคลนแม้แต่น้อย

ขั้นบรมอริยะ!

ชายชราเหลือบมองบุรุษชุดฟ้าแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้ามันเป็นเศษสวะจริงๆ แม้กระทั่งขั้นราชันอริยะคนเดียวก็ยังจัดการไม่ได้"

สีหน้าของจ้าวฉีเคร่งขรึมถึงขีดสุด