บทที่ 116

บทที่ 116

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น สีหน้าของหลินอี้เมิ่งก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความไม่ไม่อยากจะเชื่อ

เสียงนี้... ช่างคุ้นหูเหลือเกิน

แม้ว่านางจะไม่ได้ยินเสียงนี้มานานมากแล้ว แต่หลินอี้เมิ่งก็ยังสามารถจำได้ทันทีในคราแรก

ซูเฉิน!

ชั่วขณะนั้น ความรู้สึกของหลินอี้เมิ่งซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งยังมีคราบความกระดากอายเจืออยู่ ทุกครั้งที่พบกันมักจะอยู่ในสภาพที่ชวนอึดอัดเช่นนี้ ช่างน่าอนาถเสียจริง

หลินอี้เมิ่งรู้สึกขมขื่นใจยิ่งนัก

ความประทับใจที่ดีหมดสิ้นไปเสียแล้ว

ในเวลาเดียวกัน นางยังรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ เพราะซูเฉินยังจำนางได้

ทว่าสีหน้าของเจียงหวยและผู้พิทักษ์วิถีของเขากลับต่างออกไป ทั้งสองคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด