บทที่ 117

บทที่ 117

"คารวะท่านประธาน!"

หลินอี้เมิ่งพยักหน้ารับอย่างเรียบเฉย จากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากไป

ทว่าเมื่อเดินมาไกลจนลับตา บนใบหน้าของนางก็ปรากฏแววตื่นเต้นยินดี ราวกับเด็กน้อยที่ได้รับขนมหวาน

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานี้ ล้วนทำให้เธอนึกภาพว่าตนเองกำลังฝันไป

นับตั้งแต่ที่นางเกือบจะถูกเจียงหวยและพวกส่งตัวไปยังแดนใต้ การพัฒนาเรื่องราวกเริ่มเปลี่ยนทิศทางอย่างละเอียดอ่อน จนกระทั่งนางรู้สึกว่ามันช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย

ซูเฉินไม่เพียงแต่ช่วยนางไว้เท่านั้น แต่เขายังพักอยู่ที่หอการค้าเฉินเมิ่งอีกด้วย

ฉับพลันนั้น พวงแก้มของหลินอี้เมิ่งก็แดงก่ำเต็มไปด้วยระเรื่อสีชาด

หอการค้าเฉินเมิ่ง!

เฉิน... เมิ่ง!